Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Η λάθος αποστολή mail που σκόρπισε τον πανικό στο γραφείο»
«Υπάρχουν στιγμές από εκείνες που καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει πάει στραβά πριν καν δεις το αποτέλεσμα. Μία από αυτές ήταν το πρωινό που πάτησα “αποστολή” και ένιωσα ένα μικρό ρίγος, σαν να πέρασε από πάνω μου ένα αόρατο φορτηγό γεμάτο τύψεις και καφέδες γραφείου.
Όλα ξεκίνησαν αθώα. Ένα απλό email, υποτίθεται προσωπικό, με λίγη γκρίνια για την κατάσταση στο γραφείο, λίγη ειρωνεία για deadlines που εμφανίζονται από το πουθενά και μία δόση σαρκασμού για έναν συνάδελφο που αντιμετωπίζει το Excel σαν να είναι έργο τέχνης. Τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα που να μην λέγεται καθημερινά στο μυαλό μου.
Μόνο που αντί να το στείλω στον έναν και μοναδικό παραλήπτη, το έστειλα σε όλους. Σε όλους. Κυριολεκτικά σε όλη την εταιρεία. Από τη γραμματεία μέχρι τη διοίκηση, από το λογιστήριο μέχρι εκείνον τον τύπο που δεν ξέρω καν τι δουλειά κάνει αλλά πάντα φαίνεται απασχολημένος.
Για λίγα δευτερόλεπτα επικρατούσε ησυχία. Η γαλήνη πριν την καταιγίδα. Μετά άρχισαν οι ειδοποιήσεις. Πρώτα διστακτικά, σαν να προσπαθούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη. Έπειτα μαζικά, ανελέητα, σαν να αποφάσισε το σύμπαν να μου υπενθυμίσει ότι οι επιλογές έχουν συνέπειες.
Δεν χρειαζόταν να ανοίξω κανένα από τα απαντητικά emails για να καταλάβω το μέγεθος της καταστροφής. Τα βλέμματα γύρω μου είχαν ήδη αλλάξει. Κάποιοι προσπαθούσαν να κρύψουν το γέλιο τους, άλλοι έδειχναν μια περίεργη συμπόνια, ενώ υπήρχαν και εκείνοι που με κοιτούσαν σαν να είχα μόλις ανακοινώσει ότι καταργούνται οι άδειες.
Το πιο εντυπωσιακό ήταν η ταχύτητα με την οποία εξαπλώθηκε ο πανικός. Μέσα σε λίγα λεπτά, το γραφείο είχε μετατραπεί σε ένα άτυπο κέντρο κρίσης. Κάποιοι έκαναν refresh στο inbox τους σαν να περίμεναν νεότερα από κάποιον πόλεμο, άλλοι σηκώνονταν δήθεν για νερό αλλά στην πραγματικότητα για να περάσουν από δίπλα μου και να επιβεβαιώσουν ότι είμαι ακόμα ζωντανός.
Εγώ, εν τω μεταξύ, είχα περάσει όλα τα στάδια της ανθρώπινης αντίδρασης. Άρνηση, σοκ, πανικός, αυτοσαρκασμός και τελικά μία περίεργη αποδοχή. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα πια. Το email είχε φύγει. Το λάθος είχε γίνει. Το μόνο που απέμενε ήταν να ζήσω με αυτό και να ελπίζω ότι, κάποια μέρα, θα ξεχαστεί.
Δεν ξεχάστηκε!
Από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που κάποιος ετοιμάζεται να στείλει email, με κοιτάζει για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω. Σαν να είμαι ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγή. Ένα μικρό μνημείο εργασιακής απροσεξίας. Και κάπου βαθιά μέσα μου, ξέρω ότι έχω αφήσει το στίγμα μου.
Όχι με τον τρόπο που θα ήθελα, αλλά σίγουρα με έναν τρόπο που κανείς δεν θα ξεχάσει.».
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr η Κ.Φ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
