Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Δεν ήθελα άλλη μια δουλειά που θα με έκανε να αισθάνομαι ένοχη επειδή είχα προσωπική ζωή»
Όταν ξεκίνησα να δουλεύω στην εταιρεία, πίστευα ότι είχα βρει μια φυσιολογική δουλειά. Το ωράριό μου ήταν από τις 9 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα, οι συνάδελφοι ήταν ευγενικοί και στην αρχή όλα έδειχναν ήρεμα. Έφευγα κάθε μέρα στην ώρα μου και δεν σκεφτόμουν τη δουλειά μέχρι το επόμενο πρωί.
Αυτό κράτησε περίπου δύο εβδομάδες.
Μετά άρχισαν να έρχονται τα πρώτα μηνύματα μετά το σχόλασμα. Στην αρχή ήταν κάτι ασήμαντο, μια μικρή διευκρίνιση ή ένα αρχείο που έπρεπε να σταλεί. Δεν με πείραζε ιδιαίτερα. Έλεγα στον εαυτό μου ότι συμβαίνουν αυτά σε κάθε δουλειά.
Σιγά σιγά, όμως, τα μηνύματα έγιναν καθημερινότητα. Έρχονταν στις έξι, στις επτά, στις οκτώ το βράδυ. Κάποιες φορές έφταναν ενώ ήμουν ήδη στο κρεβάτι. Δεν υπήρχε ποτέ ξεκάθαρη απαίτηση να απαντήσω αμέσως. Υπήρχε όμως πάντα η αίσθηση ότι έπρεπε.
Άρχισα να ελέγχω το κινητό μου κάθε λίγα λεπτά. Αν δεν το άκουγα να χτυπάει, ένιωθα ανακούφιση. Αν άναβε η οθόνη, ένιωθα έναν κόμπο στο στομάχι.
Το περίεργο ήταν ότι κανείς δεν μου είχε πει ποτέ πως απαγορευόταν να φύγω στην ώρα μου ή πως έπρεπε να δουλεύω από το σπίτι. Όμως κάθε φορά που έφευγα στην ώρα μου, έβλεπα τους υπόλοιπους να παραμένουν στα γραφεία τους. Κάθε φορά που δεν απαντούσα σε ένα μήνυμα το βράδυ, την επόμενη μέρα υπήρχε μια αμηχανία. Κανείς δεν μου έκανε επίπληξη, αλλά πάντα ένιωθα ότι είχα κάνει κάτι λάθος.
Με τον καιρό, άρχισα να αλλάζω τις συνήθειές μου.
Δεν κανόνιζα εύκολα εξόδους τις καθημερινές. Δεν έκλεινα εισιτήρια για ταινίες αν υπήρχε περίπτωση να χρειαστεί να γυρίσω σπίτι. Ακόμη και όταν έβγαινα για καφέ, είχα το κινητό πάνω στο τραπέζι και το κοιτούσα συνεχώς.
Το χειρότερο συνέβη ένα Σάββατο.
Είχα κανονίσει μια μικρή εκδρομή εδώ και εβδομάδες. Είχα ξυπνήσει νωρίς, είχα ετοιμάσει τα πράγματά μου και ένιωθα για πρώτη φορά ότι είχα πραγματικά ξεφύγει από τη δουλειά.
Λίγο πριν φύγω, ήρθε ένα μήνυμα από την εταιρεία.
Ήταν ένα αρχείο που «χρειαζόταν μια γρήγορη ματιά».
Κοίταξα την ώρα. Ήταν λίγο μετά τις δέκα το πρωί.
Θυμάμαι ότι στάθηκα για αρκετή ώρα στην πόρτα του σπιτιού με τα κλειδιά στο χέρι. Θα μπορούσα να το αγνοήσω. Θα μπορούσα να φύγω και να το δω τη Δευτέρα.
Αντί γι' αυτό, γύρισα πίσω.
Άνοιξα τον υπολογιστή και κάθισα να δουλέψω.
Η εκδρομή τελικά δεν έγινε.
Εκείνη τη μέρα κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν ήταν πλέον μόνο η δουλειά. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο είχε αρχίσει να καταλαμβάνει κάθε κομμάτι της ζωής μου.
Λίγες μέρες αργότερα, ένα μήνυμα ήρθε στις δύο τα ξημερώματα. Ζητούσαν κάτι για το επόμενο πρωί.
Το διάβασα στο σκοτάδι και ένιωσα το ίδιο γνώριμο άγχος. Μόνο που εκείνη τη φορά δεν σηκώθηκα από το κρεβάτι.
Έκλεισα το κινητό και κοιμήθηκα.
Το πρωί πήγα στη δουλειά κανονικά. Ήξερα ότι θα υπήρχε πρόβλημα, αλλά για πρώτη φορά δεν ένιωθα ότι έπρεπε να απολογηθώ επειδή κοιμήθηκα τη νύχτα.
Ο προϊστάμενος ήταν εμφανώς ενοχλημένος. Περίμενα να μου μιλήσει για την καθυστέρηση, όμως μέσα μου είχα ήδη πάρει την απόφασή μου.
Δεν ήθελα άλλη μια δουλειά που θα με έκανε να αισθάνομαι ένοχη επειδή είχα προσωπική ζωή.
Από εκείνη την ημέρα άρχισα να βάζω όρια. Δεν ήταν εύκολο. Στην αρχή ένιωθα τύψεις κάθε φορά που έκλεινα τον υπολογιστή στην ώρα μου. Ένιωθα ότι έκανα κάτι απαγορευμένο όταν άφηνα ένα μήνυμα αναπάντητο μέχρι το επόμενο πρωί.
Με τον καιρό, όμως, οι τύψεις άρχισαν να υποχωρούν.
Και τότε κατάλαβα κάτι που δεν είχα συνειδητοποιήσει όσο δούλευα εκεί: η μεγαλύτερη μορφή εργασιακής καταπίεσης δεν ήταν ότι μου ζητούσαν συνεχώς περισσότερα.
Ήταν ότι με είχαν κάνει να πιστεύω πως δεν δικαιούμαι να έχω χρόνο που δεν τους ανήκει.
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr η Κ.Κ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
