Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το τραγικό τροχαίο στην Εθνική Οδό Αθηνών–Λαμίας, που σημάδεψε για πάντα τη ζωή του Υπάτιος Πατμάνογλου.
Η τραγωδία σημειώθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2017, όταν η Πόρσε που οδηγούσε ο Γιώργος Βακάκης προσέκρουσε με μεγάλη ταχύτητα στο σταθμευμένο όχημα του 41χρονου στον παράδρομο της εθνικής οδού. Ο Υπάτιος είχε σταθμεύσει για να χρησιμοποιήσει τις τουαλέτες, αφήνοντας στο αυτοκίνητο τη σύζυγο και το παιδί τους, οι οποίοι σκοτώθηκαν ακαριαία.
«Η χειρότερη μέρα της ζωής μου»
Με αφορμή την επέτειο, ο Υπάτιος Πατμάνογλου προχώρησε σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνοδεύοντάς την με φωτογραφία του από την περίοδο του δυστυχήματος, όπου φαίνεται τραυματισμένος.
«26 Φεβρουαρίου 2017. Η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει. Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει. Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή», έγραψε.
Όπως σημείωσε, από εκείνη τη μέρα δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος, τονίζοντας ότι «ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις».
Στην ανάρτησή του περιγράφει πως θα μπορούσε να έχει τραυματιστεί σοβαρότατα, όμως – όπως αναφέρει – «δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά. Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό».
Παράλληλα επισημαίνει ότι το τραύμα δεν ήταν μόνο σωματικό αλλά και πνευματικό, καθώς εκτός από το πένθος είχε να διαχειριστεί και τα αρνητικά σχόλια ενός μέρους της κοινωνίας.
«Το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό, είναι και πνευματικό… Αυτή ήταν η δοκιμασία μου. Αυτός ήταν ο σταυρός μου», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Κλείνοντας, στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα για την οδική συμπεριφορά:
«Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Ο δρόμος δεν συγχωρεί. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί. Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή».
Στο υστερόγραφο της ανάρτησής του γράφει:
«Αλί σε αυτούς που μένουν. Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο. Η κόλαση είναι εδώ. Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται».
Η επέτειος του δυστυχήματος υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η οδική ασφάλεια δεν είναι τυπική υποχρέωση, αλλά ζήτημα ζωής και θανάτου.
