Για δεκαετίες, η παραγωγικότητα βρέθηκε στο επίκεντρο της εργασιακής ζωής. Περισσότερες εργασίες, περισσότερες συναντήσεις, περισσότερα e-mail και όσο το δυνατόν λιγότερος «χαμένος» χρόνος.Υπάρχει όμως ένα βασικό πρόβλημα: ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν λειτουργεί σαν υπολογιστής που μπορεί να παραμένει συνεχώς σε πλήρη ισχύ.
Χρειάζεται περιόδους συγκέντρωσης, αλλά και διαλείμματα. Χρειάζεται ησυχία, χρόνο για επεξεργασία πληροφοριών και στιγμές πραγματικής αποσύνδεσης.
1. Το multitasking είναι μια παγίδα που κουράζει το μυαλό
Απαντάμε σε ένα e-mail ενώ ακούμε μια τηλεδιάσκεψη. Διακόπτουμε μια παρουσίαση για να απαντήσουμε σε ένα μήνυμα και λίγα λεπτά αργότερα επιστρέφουμε στην προηγούμενη εργασία.
Μοιάζει με multitasking, όμως ο εγκέφαλος στην πραγματικότητα δεν εκτελεί όλες αυτές τις δραστηριότητες ταυτόχρονα. Μετακινεί συνεχώς την προσοχή από τη μία εργασία στην άλλη.
Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι περισσότερη πνευματική κόπωση, μικρότερη ακρίβεια και δυσκολία να ολοκληρώσουμε απαιτητικές εργασίες.Γι' αυτό και οι μεγαλύτερες, αδιάκοπες περίοδοι συγκέντρωσης μπορούν να είναι πιο αποτελεσματικές από μια ημέρα γεμάτη συνεχείς διακοπές.
2. Το «ανοιχτό» γραφείο μπορεί να γεμίζει τον εγκέφαλο με περιττές πληροφορίες
Τα open-plan γραφεία σχεδιάστηκαν για να διευκολύνουν την επικοινωνία και τη συνεργασία. Όμως η ίδια η ανοιχτή διάταξη μπορεί να δημιουργεί ένα διαφορετικό πρόβλημα: ο εγκέφαλος πρέπει διαρκώς να αποφασίζει τι αξίζει την προσοχή του και τι πρέπει να αγνοήσει.
Συζητήσεις συναδέλφων, τηλεφωνήματα, κινήσεις στον χώρο, ήχοι από υπολογιστές και συνεχείς μικρές διακοπές δημιουργούν ένα περιβάλλον γεμάτο ερεθίσματα.Ακόμη και όταν δεν συμμετέχουμε σε μια συζήτηση, ο εγκέφαλος μπορεί να χρειάζεται προσπάθεια για να την αγνοήσει.
Η υπερβολική πληροφορία δεν σημαίνει απαραίτητα περισσότερη παραγωγικότητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις σημαίνει ακριβώς το αντίθετο: περισσότερη προσπάθεια για να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι.
3. Οκτώ ώρες εργασίας δεν σημαίνουν οκτώ ώρες αδιάκοπης απόδοσης
Η ιδέα ότι ένας εργαζόμενος μπορεί να παραμένει εξίσου συγκεντρωμένος από την αρχή μέχρι το τέλος του ωραρίου δεν ανταποκρίνεται στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η προσοχή.
Η πνευματική προσπάθεια συσσωρεύεται. Όσο περνά η ώρα χωρίς ουσιαστικό διάλειμμα, τόσο πιο δύσκολο μπορεί να γίνεται να διατηρήσουμε την ίδια καθαρότητα σκέψης.
Ένα σύντομο διάλειμμα, λίγα λεπτά κίνησης, μια αλλαγή περιβάλλοντος ή ακόμη και λίγος χρόνος μακριά από την οθόνη μπορούν να λειτουργήσουν σαν «επανεκκίνηση».
4. Η δουλειά δεν τελειώνει όταν κλείνει ο υπολογιστής
Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση της ψηφιακής εποχής είναι ότι η εργασία μπορεί πλέον να μας ακολουθεί παντού.
Ένα e-mail αργά το βράδυ, μια ειδοποίηση στο κινητό ή ένα μήνυμα από έναν συνάδελφο μπορεί να επαναφέρει το μυαλό σε κατάσταση εργασίας ακόμη και μετά το τέλος του ωραρίου.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο χρόνος που αφιερώνουμε για να απαντήσουμε. Είναι και η αίσθηση ότι πρέπει ανά πάσα στιγμή να είμαστε διαθέσιμοι.
Ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι απλώς χρόνος εκτός γραφείου, αλλά μια απαραίτητη περίοδος κατά την οποία μπορούμε να ξεκουραστούμε και να ανακτήσουμε πνευματικές δυνάμεις.
Λιγότερη πίεση, καλύτερη δουλειά
Δεν είναι πάντα εφικτό να αλλάξουμε το γραφείο, το ωράριο ή τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί μια ολόκληρη επιχείρηση.Μικρά διαλείμματα μέσα στην ημέρα, λιγότερες παράλληλες εργασίες και σαφή όρια μετά το τέλος του ωραρίου μπορούν να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες για συγκέντρωση και αποκατάσταση.
