Η συμπλήρωση 40 ετών ασφάλισης αποτελεί την κύρια προϋπόθεση για τη λήψη πλήρους σύνταξης στα 62 έτη. Ωστόσο, πολλοί ασφαλισμένοι δεν διαθέτουν τον απαιτούμενο χρόνο πραγματικής ασφάλισης, με αποτέλεσμα η αναγνώριση πλασματικών ετών να μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο.
Στην πράξη, η εξαγορά πλασματικών χρόνων είναι κυρίως συμφέρουσα για όσους βρίσκονται κοντά στη συμπλήρωση της 40ετίας και χρειάζονται λίγα επιπλέον έτη, ώστε να μπορέσουν να συνταξιοδοτηθούν στα 62. Για παράδειγμα, ένας ασφαλισμένος που στην ηλικία των 62 ετών θα έχει συμπληρώσει 37 ή 38 πραγματικά έτη ασφάλισης μπορεί να εξετάσει την αναγνώριση 2 ή 3 πλασματικών ετών, προκειμένου να συμπληρώσει τα απαιτούμενα 40.
Το σημαντικότερο όφελος είναι η δυνατότητα αποχώρησης από την εργασία νωρίτερα, χωρίς να χρειαστεί να παραμείνει κάποιος έως τα 67. Σε αρκετές περιπτώσεις, το οικονομικό όφελος από την έναρξη της συνταξιοδότησης πέντε χρόνια νωρίτερα μπορεί να υπερβαίνει κατά πολύ το κόστος εξαγοράς.
Παρόλα αυτά, η συγκεκριμένη επιλογή δεν συμφέρει σε όλες τις περιπτώσεις. Όταν απαιτείται η αναγνώριση πολλών πλασματικών ετών, το συνολικό κόστος ενδέχεται να είναι ιδιαίτερα υψηλό. Αυτό αφορά κυρίως ασφαλισμένους με υψηλές αποδοχές, καθώς το κόστος εξαγοράς υπολογίζεται συνήθως με βάση τις ασφαλιστέες αποδοχές ή την ασφαλιστική κατηγορία εισφορών.
Παράλληλα, δεν υπάρχει ουσιαστικό όφελος από την εξαγορά ετών που δεν επηρεάζουν σημαντικά την ηλικία συνταξιοδότησης. Για παράδειγμα, εάν ο ασφαλισμένος δεν καταφέρει να συμπληρώσει 40 έτη ασφάλισης στα 62 ακόμη και μετά την αναγνώριση πλασματικών χρόνων ή εάν βρίσκεται ήδη κοντά στα 67, η δαπάνη ενδέχεται να μην αποσβεστεί.
Εξίσου σημαντικό είναι να εξεταστεί εάν τα πλασματικά έτη προσμετρώνται αποκλειστικά για τη συμπλήρωση του χρόνου ασφάλισης ή εάν συμβάλλουν και στην αύξηση του ποσού της σύνταξης. Συνήθως, η μεγαλύτερη οικονομική τους αξία έγκειται στο ότι «ξεκλειδώνουν» τη δυνατότητα πρόωρης εξόδου και όχι τόσο στην αύξηση της μηνιαίας παροχής.
Τι πρέπει να εξετάσει ο ασφαλισμένος πριν την εξαφορά πλασματικών ετών
Πριν προχωρήσει σε εξαγορά, ο ασφαλισμένος χρειάζεται να υπολογίσει τρεις βασικές παραμέτρους: πόσα έτη υπολείπονται για τη συμπλήρωση της 40ετίας, ποιο είναι το κόστος αναγνώρισής τους και πόσο νωρίτερα θα μπορέσει να συνταξιοδοτηθεί. Εάν η δαπάνη για την εξαγορά είναι αισθητά μικρότερη από το συνολικό ποσό των συντάξεων που θα εισπράξει κατά το διάστημα που κερδίζει, τότε η επιλογή μπορεί να αποδειχθεί οικονομικά συμφέρουσα.
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η αναγνώριση πλασματικών ετών δεν αποτελεί αυτομάτως «καλή αγορά» για όλους τους ασφαλισμένους. Αποδίδει περισσότερο όταν καλύπτει ένα μικρό έλλειμμα προς τη συμπλήρωση της 40ετίας και επιτρέπει τη λήψη πλήρους σύνταξης στα 62. Αντίθετα, όταν απαιτείται η εξαγορά πολλών ετών ή δεν μεταβάλλεται ουσιαστικά ο χρόνος συνταξιοδότησης, η απόφαση πρέπει να βασίζεται σε προσεκτικό οικονομικό υπολογισμό.
