Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Ένιωθα ότι εργαζόμουν όχι για την εταιρεία, αλλά για το χάος της»
Ήταν η χρονιά που δούλευα ως «συντονιστής εσωτερικών διαδικασιών» σε μια εταιρεία που δεν ήξερε ούτε η ίδια τι διαδικασίες είχε. Κάθε πρωί περνούσα την κάρτα μου στην είσοδο και ένιωθα ότι έμπαινα σε ένα πείραμα κοινωνικής αποσύνθεσης, όχι σε γραφείο.
Το πρωτότυπο στοιχείο της δουλειάς μου ήταν ότι έπρεπε να διορθώνω λάθη πριν συμβούν. Όχι μεταφορικά - κυριολεκτικά. Η διοίκηση είχε αποφασίσει πως το πρόβλημα δεν ήταν οι κακές αποφάσεις, αλλά η έλλειψη «προληπτικής διόρθωσης». Έτσι, έπρεπε να μαντεύω ποιο email θα γραφτεί λάθος, ποιο meeting θα καταλήξει σε φιάσκο, ποια απόφαση θα ανακληθεί πριν καν ανακοινωθεί. Αν δεν το προλάβαινα, το λάθος θεωρούνταν δικό μου.
Κάθε μέρα με καλούσαν σε συσκέψεις χωρίς θέμα. Καθόμασταν γύρω από ένα τραπέζι και κοιταζόμασταν σιωπηλοί μέχρι κάποιος να πει: «Νομίζω ότι κάτι πάει στραβά, αλλά δεν ξέρω τι». Εκεί έπρεπε να μιλήσω εγώ. Να δώσω όνομα στο άγνωστο πρόβλημα. Αν το έβρισκα, κέρδιζα ένα βλέμμα επιδοκιμασίας. Αν όχι, το πρόβλημα εμφανιζόταν πράγματι μέσα στην εβδομάδα - σαν εκδίκηση.
Το αποκορύφωμα ήταν η μέρα που μου ζήτησαν να εγκρίνω μια απόφαση που δεν είχε παρθεί. «Θέλουμε τη γνώμη σου πριν αποφασίσουμε τι θα αποφασίσουμε», μου είπαν. Υπέγραψα ένα κενό χαρτί. Την επόμενη εβδομάδα μου το έδειξαν συμπληρωμένο και με ρώτησαν γιατί είχα συμφωνήσει με κάτι τόσο παράλογο.
Άρχισα να αμφιβάλλω για την ίδια μου τη μνήμη. Κρατούσα σημειώσεις για πράγματα που δεν είχαν συμβεί, απλώς και μόνο για να είμαι καλυμμένος. Έστελνα emails στον εαυτό μου με θέμα «Σε περίπτωση που με ρωτήσουν». Ένιωθα ότι εργαζόμουν όχι για την εταιρεία, αλλά για το χάος της.
Την ημέρα που παραιτήθηκα, ο προϊστάμενός μου με κοίταξε ειλικρινά μπερδεμένος. «Δεν το είχαμε προβλέψει αυτό», είπε. Και για πρώτη φορά, χαμογέλασα. Γιατί επιτέλους, είχα καταφέρει να κάνω ένα λάθος που δεν μπορούσαν να μου χρεώσουν.
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο Proson.gr η αναγνώστρια Μ.Κ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
