Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
Θερινή σεζόν αλά ελληνικά - «Κάτσε και έφυγες»
«Όταν ξεκινούσε η σεζόν στα παράλια της Χαλκιδικής, η συμφωνία έμοιαζε απλή και καθαρή: 50 ευρώ τη μέρα συν τα τιπς. Ήλιος, θάλασσα, τουρίστες, παραλία, τι θα μπορούσε να πάει στραβά;
Η απάντηση: το ωράριο.
Η «ημερήσια απασχόληση» μεταφράστηκε γρήγορα σε 13ωρο όρθιος στην άμμο, με το δίσκο στο ένα χέρι και την ψυχή να βγαίνει σιγά-σιγά από το σώμα. Διάλειμμα; Μόνο αν θεωρείται διάλειμμα τα 45 δευτερόλεπτα που προλάβαινες να πιεις μια γουλιά νερό πριν ακουστεί η γνώριμη φωνή πίσω σου.
«Η νέα γενιά δεν θέλει να δουλέψει». Είπε ο εργοδότης του 13ωρου χωρίς διάλειμμα!
Η φράση ερχόταν πακέτο με βλέμμα απογοήτευσης, κάθε φορά που τολμούσες να στηριχτείς για δύο λεπτά στο πάσο. Τσιγάρο; Σχεδόν εγκληματική πράξη. Κάθισμα; Προδοσία. «Μην σε βλέπουν οι τουρίστες να κάθεσαι» και «Κάτσε και έφυγες»... Λες και ο τουρίστας πλήρωνε τον καφέ για να απολαμβάνει και θέα σερβιτόρου σε στάση προσοχής.
Κάπως έτσι περνούσαν οι μέρες. Ή μάλλον οι μαραθώνιοι. Ώρες ατελείωτες, χαμόγελα με το ζόρι και παπούτσια που είχαν λιώσει πιο γρήγορα κι από την υπομονή.
Και μετά ήταν το σπίτι. Θεωρητικά «παροχή διαμονής». Στην πράξη, ένα υπόγειο που έμοιαζε με δοκιμασία αντοχής. Χωρίς ανεμιστήρα, χωρίς αέρα, χωρίς ελπίδα. Τα βράδια δεν κοιμόσουν, απλώς επέβιωνες μέχρι να ξημερώσει για να πας πάλι στη βάρδια.
Η τελευταία μέρα έμοιαζε με όλες τις άλλες, μέχρι που δεν ήταν. Ένας ακόμα καβγάς, λίγη παραπάνω ένταση, η γνωστή κασέτα περί «προσπάθειας» και «εύκολου χρήματος». Κάπου εκεί έγινε το κλικ.
Χωρίς φωνές, χωρίς δράματα. Ένα απλό, εσωτερικό: «Φιλάκια πολλά».
Γιατί κάποια στιγμή δεν είναι θέμα αντοχής. Είναι θέμα αξιοπρέπειας. Και όσο υπάρχουν μαγαζιά που πληρώνουν ψίχουλα αλλά ζητούν θυσίες Ολυμπιακού επιπέδου, τόσο θα ψάχνουν προσωπικό και δεν θα βρίσκουν.
Όχι επειδή «η νέα γενιά δεν θέλει να δουλέψει». Αλλά επειδή δεν θέλει να δουλεύει έτσι.
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο Proson.gr ο Γ.Π.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
