Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Αύριο θα είναι ακριβώς το ίδιο. Και το χειρότερο; Έχω αρχίσει να το θεωρώ φυσιολογικό»
Ξύπνησα πάλι με το ίδιο άγχος: μην αργήσω. Όχι γιατί μετράει πραγματικά το ωράριο, αλλά γιατί ο προϊστάμενος έχει μια εμμονή με το ποιος περνάει πρώτος την πόρτα. Μπαίνω στο γραφείο και ήδη έχουν ξεκινήσει τα πρώτα emails με «ΕΠΕΙΓΟΝ» στον τίτλο για πράγματα που θα μπορούσαν άνετα να περιμένουν μέρες.
Κάθομαι στον υπολογιστή και πριν καν ανοίξω τον καφέ μου, χτυπάει το τηλέφωνο. «Το έστειλες;» με ρωτάνε. «Μόλις ήρθα», απαντάω. «Ναι, αλλά το θέλουμε άμεσα». Αυτό το «άμεσα» είναι η αγαπημένη τους λέξη. Σημαίνει τα πάντα και τίποτα ταυτόχρονα.
Προσπαθώ να δουλέψω, αλλά κάθε πέντε λεπτά κάποιος με διακόπτει. Άλλος για κάτι που “καίγεται”, άλλος γιατί δεν θυμάται πού αποθήκευσε ένα αρχείο, άλλος απλώς για να μου πει ότι έχει άγχος. Στο μεταξύ, τα δικά μου πράγματα μαζεύονται.
Κάπου στο μεσημέρι γίνεται το καθιερωμένο meeting. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς γιατί γίνεται, αλλά όλοι μιλάνε. Λέγονται τα ίδια πράγματα με χθες, απλώς με διαφορετικές λέξεις. Στο τέλος, καταλήγουμε να έχουμε περισσότερη δουλειά απ’ όση είχαμε πριν μπούμε.
Επιστρέφω στο γραφείο και βρίσκω άλλα δέκα emails. Τα τρία αναιρούν αυτά που μου είχαν ζητήσει το πρωί. Τα άλλα πέντε ζητούν ενημέρωση για πράγματα που δεν έχουν καν ξεκινήσει. Και τα δύο τελευταία είναι απλώς «για να γνωρίζω».
Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι δεν έχω φάει. Δεν πεινάω κιόλας πια. Τρώω μια μπουκιά στα όρθια και συνεχίζω.
Λίγο πριν φύγω, έρχεται το καλύτερο: «Μπορείς να το δεις γρήγορα πριν φύγεις;». Φυσικά και δεν είναι γρήγορο. Κάθομαι άλλη μία ώρα. Όταν τελικά σηκώνομαι, το γραφείο είναι σχεδόν άδειο.
Βγαίνω έξω και σκέφτομαι ότι αύριο θα είναι ακριβώς το ίδιο. Και το χειρότερο; Έχω αρχίσει να το θεωρώ φυσιολογικό.
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr ο Β.Λ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
