Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Η πίεση μετατράπηκε σε πονοκεφάλους, σε αϋπνίες, σε κρίσεις άγχους που με έπιαναν μέσα στο μετρό»
Ξυπνούσα κάθε πρωί με κόμπο στο στομάχι. Όχι από κούραση· από φόβο. Δούλευα δώδεκα χρόνια στην ίδια εταιρεία και πίστευα πως η αφοσίωση μετράει. Πως αν σκύβεις το κεφάλι, αν λες «ναι» σε όλα, αν μένεις μετά το ωράριο χωρίς να το γράφεις πουθενά, κάποια στιγμή θα αναγνωριστεί. Έκανα λάθος.
Το ωράριό μου ήταν οκτώ ώρες. Στην πράξη γινόταν δέκα, έντεκα, καμιά φορά δώδεκα. «Η ομάδα πρέπει να βάλει πλάτη», μας έλεγαν. Η “ομάδα” όμως δεν έπαιρνε ποτέ ρεπό, ούτε πληρωνόταν υπερωρίες. Μόνο υποσχέσεις. Κάθε φορά που τολμούσα να ρωτήσω για τα δεδουλευμένα, η απάντηση ήταν ένα χαμόγελο παγωμένο: «Να είσαι ευγνώμων που έχεις δουλειά».
Θυμάμαι τη μέρα που ζήτησα άδεια για να πάω το παιδί μου στον γιατρό. Με κοίταξαν σαν να ζήτησα αύξηση μισθού. «Δεν γίνεται τώρα, έχουμε προθεσμίες». Οι προθεσμίες όμως δεν τελείωναν ποτέ. Ήταν πάντα μια δικαιολογία για να πατάνε πάνω μας.
Οι φωνές στο γραφείο είχαν γίνει καθημερινότητα. Μπροστά σε όλους. «Αν δεν αντέχεις, η πόρτα είναι ανοιχτή», μου είπαν μια φορά. Ήξεραν πως δεν ήταν. Ήξεραν ότι είχα ανάγκη τη δουλειά. Και το εκμεταλλεύονταν. Η πίεση μετατράπηκε σε πονοκεφάλους, σε αϋπνίες, σε κρίσεις άγχους που με έπιαναν μέσα στο μετρό.
Το πιο εξοργιστικό; Μιλούσαν για «οικογένεια». Για «σεβασμό». Για «αξίες». Την ίδια στιγμή που μείωναν προσωπικό για να αυξήσουν κέρδη, που φόρτωναν σε εμάς τρεις δουλειές μαζί, που απέλυαν συναδέλφους μία μέρα πριν κατοχυρώσουν δικαιώματα.
Η εργασιακή τρέλα δεν είναι υπερβολή. Είναι όταν σε κάνουν να αμφισβητείς τον εαυτό σου. Να πιστεύεις ότι φταις εσύ που δεν αντέχεις. Που κουράζεσαι. Που ζητάς τα αυτονόητα. Είναι ένας αργός εκβιασμός με χαρτί και υπογραφές.
Έφυγα τελικά. Όχι γιατί βρήκα κάτι καλύτερο. Αλλά γιατί κατάλαβα ότι καμία δουλειά δεν αξίζει την αξιοπρέπειά μου. Και αν κάτι έμαθα, είναι πως η σιωπή μας είναι το μεγαλύτερο όπλο της εργοδοσίας. Όσο σωπαίνουμε, τόσο η τρέλα βαφτίζεται «κανονικότητα».
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο Proson.gr η αναγνώστρια Λ.Γ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
