Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Καλέ ζήτησα άδεια και μου κόστισε υπερωρία!»
«Όταν αποφάσισα να ζητήσω άδεια από τη δουλειά, το είχα φανταστεί πολύ διαφορετικά στο μυαλό μου. Έβλεπα ήδη τον εαυτό μου να ξυπνάει χωρίς ξυπνητήρι, να πίνει καφέ σαν φυσιολογικός άνθρωπος και να θυμάται επιτέλους πώς είναι το σαλόνι του σπιτιού του μέρα μεσημέρι. Είχα φτάσει σε σημείο να χαιρετάω περισσότερο τον εκτυπωτή παρά τη μάνα μου. Οπότε, με θάρρος, χαμόγελο και μια δόση απελπισίας, ζήτησα δύο μέρες άδεια.
Η απάντηση ήρθε τόσο γρήγορα, που για μια στιγμή συγκινήθηκα. Μέχρι που άκουσα το υπόλοιπο της πρότασης. Η άδεια εγκρινόταν κανονικά, αρκεί να αναπλήρωνα τις ώρες στο γραφείο.
Κάπου εκεί ένιωσα ότι δεν πήρα άδεια. Υπέγραψα συμβόλαιο με τον χρόνο!
Ξεκίνησα λοιπόν το πρόγραμμα «εργαζόμενος ειδικών αποστολών». Έφτανα στο γραφείο πριν ανάψουν τα φώτα της πολυκατοικίας και έφευγα όταν ακόμα και οι καρέκλες έμοιαζαν κουρασμένες. Το σώμα μου βρισκόταν σε μόνιμη σύγχυση. Έτρωγα μεσημεριανό στις πέντε το απόγευμα και έπινα καφέδες με τη λογική ανθρώπου που προσπαθεί να επαναφέρει δορυφόρο σε τροχιά.
Την τρίτη μέρα αναπλήρωσης είχα αρχίσει να αποκτώ μια ιδιαίτερα προσωπική σχέση με το γραφείο μου. Το πληκτρολόγιο είχε πάνω του περισσότερα αποτυπώματα από αστυνομική έρευνα και η οθόνη με κοιτούσε πλέον με συμπόνια. Έφτασα σε σημείο να θεωρώ διάλειμμα τη διαδρομή μέχρι τον εκτυπωτή. Μία φορά μάλιστα στάθηκα μπροστά από το φωτοτυπικό και δεν θυμόμουν αν πήγαινα να τυπώσω χαρτιά ή να ζητήσω ψυχολογική υποστήριξη.
Το αποκορύφωμα ήρθε όταν, μετά από τόσες ώρες εργασίας, άρχισα να λειτουργώ σαν χαλασμένο λογισμικό. Έστειλα email χωρίς συνημμένο, έβαλα ημερομηνία του προηγούμενου μήνα σε επίσημο έγγραφο και για περίπου δέκα λεπτά προσπαθούσα να ανοίξω την πόρτα του γραφείου με την κάρτα του σούπερ μάρκετ. Σε κάποια φάση χαιρέτησα άνθρωπο από το λογιστήριο με τόση θέρμη, λες και επέστρεψε από εξερευνητική αποστολή στην Αρκτική.
Και κάπως έτσι ήρθαν τελικά οι δύο πολυπόθητες μέρες άδειας. Μόνο που ήμουν τόσο εξαντλημένος από την «αναπλήρωση», ώστε την πρώτη μέρα κοιμήθηκα δεκατέσσερις ώρες συνεχόμενα και τη δεύτερη πέρασα τον μισό χρόνο κοιτάζοντας το κινητό με καχυποψία, περιμένοντας κάποιο email να μου ζητήσει να αναπληρώσω και την ξεκούραση.
Από τότε, κάθε φορά που ακούω τη λέξη «άδεια», γελάω νευρικά. Όχι γιατί δεν θέλω να ξεκουραστώ, αλλά γιατί ξέρω πλέον ότι σε κάποιες δουλειές η άδεια μοιάζει με εκείνα τα δωρεάν δείγματα στο σούπερ μάρκετ: τεχνικά υπάρχει, αλλά στο τέλος κάπως καταλήγεις να πληρώνεις ένα έξτρα ποσό.».
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr η Π.Ρ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
