Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
Θα ήθελα να μοιραστώ μια εμπειρία που είχα πριν από λίγες ημέρες σε συνέντευξη για θέση διοικητικού υπαλλήλου.
Η αγγελία έγραφε ότι η εταιρεία προσφέρει ανταγωνιστικές αποδοχές, ευκαιρίες εξέλιξης και σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον. Έστειλα το βιογραφικό μου και με κάλεσαν σχεδόν αμέσως.
Η συνέντευξη ξεκίνησε πολύ ευχάριστα. Με ρώτησαν για τις σπουδές μου, την προϋπηρεσία μου και τους λόγους που έφυγα από την προηγούμενη εργασία μου. Όλα έδειχναν φυσιολογικά.
Όταν όμως πλησίαζε το τέλος, αποφάσισα να κάνω την πιο λογική -κατά τη γνώμη μου- ερώτηση.
«Θα μπορούσα να γνωρίζω ποιος είναι ο μισθός για τη θέση;»
Ο υπεύθυνος χαμογέλασε και μου απάντησε:
«Μας αρέσει οι υποψήφιοι να ενδιαφέρονται πρώτα για τη δουλειά και μετά για τα χρήματα.»
Νόμιζα πως έκανε χιούμορ.
Όταν επέμεινα λέγοντας ότι είναι σημαντικό να γνωρίζω τις αποδοχές πριν αποφασίσω, μου είπε ότι η εταιρεία θεωρεί τον μισθό «μια λεπτομέρεια που συζητείται μόνο με όσους αποδείξουν ότι πραγματικά θέλουν να εργαστούν εδώ».
Στη συνέχεια πρόσθεσε ότι οι εργαζόμενοι που ξεχωρίζουν «δεν έχουν ως πρώτη προτεραιότητα τα χρήματα αλλά την εξέλιξή τους».
Η αμηχανία μου ήταν εμφανής.
Προσπάθησα να εξηγήσω ότι κάθε υποψήφιος πρέπει να γνωρίζει τις βασικές συνθήκες μιας θέσης πριν τη δεχτεί, όμως η απάντηση που πήρα ήταν πως «όποιος ξεκινά με τέτοιες ερωτήσεις, συνήθως δεν ταιριάζει στην κουλτούρα της εταιρείας».
Βγήκα από τη συνέντευξη χωρίς να έχω μάθει ούτε τον μισθό, ούτε αν υπήρχαν επιδόματα, ούτε αν πληρώνονταν οι υπερωρίες.
Έμαθα μόνο ότι η οικονομική συζήτηση θεωρείται σχεδόν... αγένεια.
Ίσως κάποιοι να συμφωνούν με αυτή τη λογική. Προσωπικά, πιστεύω ότι η διαφάνεια πρέπει να υπάρχει και από τις δύο πλευρές. Όπως ο εργοδότης θέλει να γνωρίζει τα προσόντα και την εμπειρία μου, έτσι κι εγώ έχω δικαίωμα να γνωρίζω τους όρους με τους οποίους καλούμαι να εργαστώ.
Γι' αυτό αποφάσισα να μη συνεχίσω τη διαδικασία και να αναζητήσω μια εταιρεία που θεωρεί φυσιολογικό να συζητά ανοιχτά όλα τα βασικά στοιχεία μιας συνεργασίας από την πρώτη κιόλας συνέντευξη.
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr η A.A.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
