Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Δεν υπήρχε πραγματικό τέλος στο ωράριο»
Κάθε πρωί έμπαινα στο γραφείο πριν ακόμη ξημερώσει καλά και έφευγα όταν οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν ήδη τελειώσει τη μέρα τους. Στην αρχή πίστευα πως ήταν μια προσωρινή περίοδος πίεσης, μια δύσκολη φάση που θα περνούσε. Όμως οι έκτακτες ανάγκες έγιναν καθημερινότητα και οι υπερωρίες έγιναν ο κανόνας.
Το τηλέφωνο χτυπούσε ασταμάτητα, τα email συνέχιζαν να έρχονται μέχρι αργά το βράδυ και κάθε φορά που προσπαθούσα να κλείσω τον υπολογιστή μου, εμφανιζόταν άλλη μία «επείγουσα» δουλειά. Δεν υπήρχε πραγματικό τέλος στο ωράριο. Η φράση «μείνε λίγο ακόμα» είχε γίνει η μόνιμη απάντηση, ενώ το «λίγο» συνήθως σήμαινε άλλες τρεις ή τέσσερις ώρες.
Το περιβάλλον μέσα στη δουλειά είχε γίνει ασφυκτικό. Όλοι κινούνταν με άγχος, κανείς δεν προλάβαινε να πάρει ανάσα και η πίεση μεγάλωνε καθημερινά. Οι συσκέψεις διαδέχονταν η μία την άλλη, οι προθεσμίες έμοιαζαν πάντα απειλητικές και η κούραση είχε αρχίσει να φαίνεται στα πρόσωπα όλων μας.
Είχα φτάσει στο σημείο να μετράω τις ώρες μέχρι να τελειώσει η βάρδια, μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι δεν τελείωνε ποτέ. Έτρωγα βιαστικά μπροστά στην οθόνη, έπαιρνα δουλειά στο σπίτι και πολλές φορές ξυπνούσα μέσα στη νύχτα σκεπτόμενος εκκρεμότητες που περίμεναν την επόμενη μέρα.
Το πιο δύσκολο δεν ήταν μόνο η κούραση. Ήταν η αίσθηση ότι όσα κι αν έκανα, ποτέ δεν ήταν αρκετά. Η προσπάθεια θεωρούνταν δεδομένη και η επιπλέον εργασία αντιμετωπιζόταν σαν υποχρέωση, όχι σαν εξαίρεση.
Με τον καιρό κατάλαβα πως η συνεχής πίεση είχε αρχίσει να επηρεάζει όχι μόνο την απόδοσή μου αλλά και τη ζωή μου έξω από τη δουλειά. Δεν είχα ενέργεια για φίλους, για ξεκούραση, ούτε για πράγματα που παλιότερα με έκαναν χαρούμενο.
Εκείνη η περίοδος μου έδειξε πόσο εύκολα μπορεί μια δουλειά να καταλάβει όλο τον χώρο στη ζωή κάποιου. Η φιλοδοξία και η διάθεση να προσφέρω είχαν μετατραπεί σε έναν καθημερινό αγώνα αντοχής. Και κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το να δουλεύω ασταμάτητα δεν σήμαινε απαραίτητα ότι προχωρούσα μπροστά.
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr ο Κ.Ρ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
