Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Οι επιπλέον ώρες μου δεν καταγράφονταν με συνέπεια και, φυσικά, δεν υπήρχε σαφής ενημέρωση για το πώς θα αμείβονταν»
«Είχα αρχίσει να πιστεύω πως το ωράριό μου ήταν απλώς μια ενδεικτική πληροφορία στη σύμβασή μου και όχι ένα όριο που όφειλε να σέβεται ο εργοδότης μου. Κάθε πρωί έφτανα στο γραφείο λίγο πριν από τις εννέα, άνοιγα τον υπολογιστή μου και ξεκινούσα την ίδια καθημερινή μάχη: να προλάβω όλα όσα μου είχαν ανατεθεί, ακόμη κι αν ήταν αντικειμενικά αδύνατο να ολοκληρωθούν μέσα σε μία εργάσιμη ημέρα.
Στην αρχή, όλα παρουσιάζονταν ως προσωρινές ανάγκες. Ένα έκτακτο πρότζεκτ, μια δουλειά που έπρεπε να παραδοθεί νωρίτερα, μια συνάδελφος που έλειπε και κάποιος έπρεπε να καλύψει το κενό της. Δεν είχα αρνηθεί ποτέ να βοηθήσω. Έμενα λίγο παραπάνω, απαντούσα σε μηνύματα μετά τη δουλειά και αναλάμβανα επιπλέον αρμοδιότητες, θεωρώντας πως η προσπάθειά μου θα αναγνωριζόταν κάποια στιγμή.
Μόνο που το «προσωρινά» έγινε καθημερινότητα.
Σύντομα, το να σχολάσω στην ώρα μου άρχισε να αντιμετωπίζεται σαν έλλειψη επαγγελματισμού. Όταν έκλεινα τον υπολογιστή μου στις πέντε, ο προϊστάμενός μου έβρισκε πάντα κάτι τελευταίο να μου ζητήσει. Αν τολμούσα να αναφέρω ότι είχα ολοκληρώσει το ωράριό μου, η απάντηση ήταν σχεδόν πάντα η ίδια: όλοι έπρεπε να δείχνουμε ευελιξία και να λειτουργούμε σαν ομάδα.
Η ευελιξία, ωστόσο, αφορούσε μόνο εμένα. Οι υποχρεώσεις της επιχείρησης απέναντί μου παρέμεναν αυστηρά περιορισμένες στα απολύτως απαραίτητα.
Οι επιπλέον ώρες μου δεν καταγράφονταν με συνέπεια και, φυσικά, δεν υπήρχε σαφής ενημέρωση για το πώς θα αμείβονταν. Όταν προσπάθησα να ζητήσω διευκρινίσεις, άκουσα πως δεν έπρεπε να μετράω τα πάντα με το ρολόι, ειδικά όταν εργαζόμουν σε μια εταιρεία που υποτίθεται ότι μου έδινε ευκαιρίες εξέλιξης.
Αυτό ήταν που με εξόργισε περισσότερο. Δεν ζητούσα κάποια χάρη ούτε περίμενα να ανταμειφθώ για την καλή μου διάθεση. Ζητούσα να τηρούνται όσα προβλέπονταν για την εργασία μου. Παρ' όλα αυτά, κάθε φορά που έθετα ένα εύλογο ερώτημα, κατέληγα να αισθάνομαι ότι έπρεπε να απολογηθώ.
Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν χρειάστηκε να πάρω μία ημέρα άδειας για μια προσωπική μου υπόθεση. Είχα ενημερώσει εγκαίρως και είχα φροντίσει να οργανώσω τις εκκρεμότητές μου, ώστε να μην επιβαρυνθεί κανείς από την απουσία μου. Η αντίδραση που συνάντησα, όμως, με έκανε να αναρωτηθώ αν η άδεια ήταν πράγματι δικαίωμά μου ή ένα προνόμιο που μπορούσε να μου αφαιρεθεί ανάλογα με τη διάθεση του προϊσταμένου μου.
Τελικά, η άδεια εγκρίθηκε, αλλά όχι χωρίς σχόλια. Τις επόμενες ημέρες, κάθε μικρό λάθος μου παρουσιαζόταν ως απόδειξη ότι δεν ήμουν αρκετά αφοσιωμένη στη δουλειά μου. Οι καθυστερήσεις που προκαλούσε ο υπερβολικός φόρτος εργασίας χρεώνονταν σε εμένα, ενώ οι ώρες που είχα ήδη προσφέρει πέρα από το συμφωνημένο ωράριο έμοιαζαν να μην έχουν υπάρξει ποτέ.
Το χειρότερο ήταν πως είχα αρχίσει να συνηθίζω αυτή την κατάσταση. Έλεγχα το κινητό μου ακόμη και όταν έτρωγα, ένιωθα ενοχές όταν δεν απαντούσα αμέσως και περνούσα τα βράδια μου αναλογιζόμενη αν είχα κάνει κάτι λάθος. Η δουλειά είχε πάψει να τελειώνει όταν έφευγα από το γραφείο. Με ακολουθούσε στο σπίτι, στις εξόδους μου και στις ώρες που υποτίθεται ότι προορίζονταν για ξεκούραση.
Μέχρι που ένα βράδυ, λίγο μετά τις δέκα, έλαβα ακόμη ένα μήνυμα με μια «επείγουσα» εργασία που έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί το επόμενο πρωί. Το διάβασα, άφησα το κινητό στο τραπέζι και για πρώτη φορά δεν ένιωσα την ανάγκη να απαντήσω αμέσως. Δεν ήταν αδιαφορία ούτε έλλειψη υπευθυνότητας. Ήταν η συνειδητοποίηση ότι είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που κάποιος είχε αναρωτηθεί αν οι απαιτήσεις απέναντί μου ήταν λογικές.
Την επόμενη ημέρα, άρχισα να καταγράφω τις ώρες εργασίας μου, να κρατάω τα σχετικά μηνύματα και να συγκεντρώνω όσα στοιχεία αφορούσαν τις πρόσθετες υποχρεώσεις που μου ανατίθεντο. Δεν ήθελα να συνεχίσω να βασίζομαι σε προφορικές διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις που άλλαζαν ανάλογα με τις περιστάσεις. Ήθελα να γνωρίζω τι προβλεπόταν και να μπορώ να διεκδικήσω όσα δικαιούμουν.
Δεν είχα την ψευδαίσθηση ότι η αλλαγή θα ήταν εύκολη. Ήξερα πως μπορεί να αντιμετώπιζα δυσαρέσκεια ή νέες πιέσεις. Για πρώτη φορά, όμως, δεν θεωρούσα ότι ήταν δική μου ευθύνη να κάνω τα πάντα να λειτουργούν εις βάρος της προσωπικής μου ζωής.
Είχα προσληφθεί για να εργάζομαι, όχι για να είμαι διαρκώς διαθέσιμη. Η συνέπειά μου δεν σήμαινε ότι έπρεπε να αποδέχομαι απλήρωτες ώρες, αδικαιολόγητες απαιτήσεις και την αμφισβήτηση δικαιωμάτων που δεν θα έπρεπε ποτέ να τίθενται υπό διαπραγμάτευση.
Και ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη αλλαγή: δεν περίμενα πλέον να μου αναγνωρίσουν ότι είχα φτάσει στα όριά μου. Είχα αρχίσει να τα αναγνωρίζω εγώ η ίδια».
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr η Μ.Κ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
