Breaking news

Ιστορίες εργασιακής τρέλας: «Η απαίτηση του να κλείνουμε συμφωνίες ακόμη και όταν ο πελάτης μάς λέει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει να ακούσει τίποτα άλλο»
A
Google Logo Μάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις.
Βάλε το proson.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google

Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!

Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!


«Η απαίτηση του να κλείνουμε συμφωνίες ακόμη και όταν ο πελάτης μάς λέει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει να ακούσει τίποτα άλλο»

Κάθε πρωί πηγαίνω στη δουλειά με την ίδια σκέψη: άραγε σήμερα τι καινούργιο θα μας ζητήσουν; Εργάζομαι σε τηλεφωνικό κέντρο και, αν κάποιος πιστεύει ότι η δουλειά μου είναι απλώς να απαντάω σε τηλέφωνα, μάλλον δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας τέτοιας επιχείρησης.

Η μέρα ξεκινάει με την καθιερωμένη πρωινή ενημέρωση. Ο προϊστάμενος μπαίνει στην αίθουσα με ύφος ανθρώπου που μόλις ανακάλυψε τον τρόπο να διπλασιάσει τον τζίρο της εταιρείας μέσα σε μία ημέρα.

«Λοιπόν, παιδιά, σήμερα ανεβάζουμε τους στόχους! Θέλουμε περισσότερες πωλήσεις, μεγαλύτερη διάρκεια στις κλήσεις, καλύτερη μετατροπή ενδιαφερόμενων σε πελάτες και φυσικά μηδενικά παράπονα».

Κοιταζόμαστε μεταξύ μας. Κανείς δεν μιλάει. Ξέρουμε ήδη τι ακολουθεί.

Οι στόχοι που μας ανακοινώνουν είναι σχεδόν αδύνατο να επιτευχθούν. Πρέπει να πραγματοποιούμε δεκάδες κλήσεις, να πουλάμε προϊόντα σε ανθρώπους που δεν τα χρειάζονται, να πείθουμε όσους δεν ενδιαφέρονται και να καταφέρνουμε να κλείνουμε συμφωνίες ακόμη και όταν ο πελάτης μάς λέει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει να ακούσει τίποτα άλλο.

Και όλα αυτά με χαρά και ενθουσιασμό στη φωνή!

Το καλύτερο, όμως, είναι ότι οι απαιτήσεις δεν σταματούν στις πωλήσεις. Πρέπει να έχουμε μικρό χρόνο αναμονής, να μην ξεπερνάμε συγκεκριμένο χρόνο ανά κλήση, να καταγράφουμε κάθε λεπτομέρεια στο σύστημα, να μην κάνουμε λάθη και να είμαστε πάντα ευγενικοί, ακόμη κι όταν ο άλλος μας βρίζει.

Αν μια κλήση διαρκέσει περισσότερο από το προβλεπόμενο, δεχόμαστε παρατήρηση. Αν την τελειώσουμε γρήγορα, μας κατηγορούν ότι δεν προσπαθήσαμε αρκετά να πουλήσουμε. Αν δεν πετύχουμε τον στόχο, φταίμε εμείς. Αν τον πετύχουμε, την επόμενη ημέρα ο στόχος ανεβαίνει ακόμη περισσότερο.

Κάποια στιγμή, ο προϊστάμενος περνάει από τα γραφεία και ρωτάει έναν έναν πόσες πωλήσεις έχουμε κάνει. Δεν τον ενδιαφέρει αν είχαμε δύσκολους πελάτες, αν το σύστημα δεν λειτουργούσε ή αν είχαμε αντιμετωπίσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι οι αριθμοί στην οθόνη του.

«Πρέπει να πιέσετε περισσότερο. Η εταιρεία έχει ανάγκες και πρέπει όλοι να συμβάλουμε».

Το ακούω και σκέφτομαι ότι μάλλον οι ανάγκες της εταιρείας είναι ανεξάντλητες, ενώ οι δικές μας αντοχές έχουν ημερομηνία λήξης.

Το διάλειμμα είναι πολυτέλεια. Αν καθυστερήσεις δύο λεπτά να επιστρέψεις, υπάρχει παρατήρηση. Αν χρειαστείς να πας στην τουαλέτα, πρέπει να υπολογίσεις πώς θα επηρεαστούν οι δείκτες παραγωγικότητάς σου. Αν αρρωστήσεις, αισθάνεσαι ότι πρέπει να απολογηθείς επειδή δεν μπορείς να βρίσκεσαι στη θέση σου και να παράγεις πωλήσεις.

Και φυσικά, υπάρχει πάντα η περίφημη αξιολόγηση. Κάθε εβδομάδα συγκρίνονται οι εργαζόμενοι μεταξύ τους, ανακοινώνονται οι καλύτερες επιδόσεις και οι υπόλοιποι καλούνται να προσπαθήσουν περισσότερο. Δεν έχει σημασία αν κάποιος έχει εξαντληθεί, αν αντιμετωπίζει προσωπικά προβλήματα ή αν έχει φτάσει στα όριά του. Πρέπει να αποδίδει.

Το απόγευμα, λίγο πριν τελειώσει η βάρδια, έρχεται και το τελευταίο μήνυμα από τη διοίκηση: «Παιδιά, χρειαζόμαστε άλλες δέκα πωλήσεις για να πιάσουμε τον ημερήσιο στόχο. Πάμε δυνατά!».

Κοιτάζω την οθόνη, κοιτάζω το ρολόι και αναρωτιέμαι αν κάποιος από αυτούς που θέτουν τους στόχους έχει καθίσει ποτέ στην καρέκλα μας για οκτώ ώρες. Αν έχει προσπαθήσει να πουλήσει κάτι σε έναν άνθρωπο που δεν θέλει να αγοράσει. Αν έχει δεχτεί φωνές, προσβολές και απειλές και αμέσως μετά έχει αναγκαστεί να τηλεφωνήσει στον επόμενο πελάτη με την ίδια ευγένεια και τον ίδιο ενθουσιασμό.

Γιατί τελικά, σε αυτό το περιβάλλον, δεν αρκεί να είσαι καλός εργαζόμενος. Πρέπει να είσαι μηχανή πωλήσεων, ψυχολόγος, διαχειριστής κρίσεων, αριθμομηχανή και χαμογελαστός υπάλληλος ταυτόχρονα.

Και το πιο παράλογο; Όσο περισσότερο προσπαθείς να αποδείξεις την αξία σου, τόσο περισσότερα ζητούν από εσένα.

Φεύγω από τη δουλειά εξαντλημένος, με το κεφάλι γεμάτο αριθμούς, ποσοστά και στόχους που αύριο θα είναι ακόμη μεγαλύτεροι. Και αναρωτιέμαι: τελικά, δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να πετυχαίνουμε τους στόχους μιας εταιρείας που δεν θα θεωρήσει ποτέ ότι κάναμε αρκετά;

Γιατί οι στόχοι δεν τελειώνουν ποτέ. Οι άνθρωποι, όμως, κάποια στιγμή λυγίζουν.


Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr ο Γ.Β.

Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.

Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!

Google Logo Μάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις.
Βάλε το proson.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google

Δημοφιλείς Ειδήσεις