Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Δουλειά ζητάω, όχι χάρη!»
Κοντεύω τα 40 και έχω περάσει από αρκετές δουλειές. Έχω εργαστεί σε σούπερ μάρκετ, σε κατάστημα ρούχων, έχω οδηγήσει φορτηγό και έχω δουλέψει στην εξυπηρέτηση πελατών. Στην τελευταία μου δουλειά, μάλιστα, κατάφερα μέσα στα χρόνια να αναλάβω ευθύνες για χώρες της Ευρώπης, σε μια εταιρεία που από περίπου 100 εργαζόμενους έφτασε να απασχολεί περισσότερους από 4.000.
Δεν έχω μάθει να φοβάμαι τη δουλειά. Όπου και αν εργάστηκα, προσπάθησα να κάνω αυτό που μου αναλογούσε όσο καλύτερα μπορούσα. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος που πήγαινε στη δουλειά για να περάσει η ώρα. Πήγαινα για να δουλέψω και να δικαιολογήσω τα χρήματα που έπαιρνα.
Από την τελευταία εταιρεία, όμως, έφυγα με έναν τρόπο που δεν είχε να κάνει με την απόδοσή μου. Με την αλλαγή διευθυντή στον τομέα μου, άρχισαν να μπαίνουν σε θέσεις ευθύνης φίλοι και γνωστοί, ενώ όσοι από τους παλιούς εργαζόμενους δεν ακολουθούσαν αυτή τη λογική άρχισαν σταδιακά να απομακρύνονται. Ανάμεσά τους ήμουν και εγώ.
Από τότε ψάχνω δουλειά. Προσπαθώ να προσαρμόζω το βιογραφικό μου ανάλογα με τη θέση που διεκδικώ, χωρίς υπερβολές και χωρίς να παρουσιάζω εμπειρίες που δεν έχω. Επιλέγω να αναδεικνύω κάθε φορά τα προσόντα που έχουν πραγματική σχέση με τη συγκεκριμένη θέση.
Κι όμως, στις περισσότερες αγγελίες δεν παίρνω καν απάντηση. Οι συνεντεύξεις έρχονται με το σταγονόμετρο, την ώρα που βλέπω τις ίδιες θέσεις να παραμένουν δημοσιευμένες για εβδομάδες.
Όταν αποφασίζω να κοιτάξω κάτι χαμηλότερο από αυτό που αντιστοιχεί στην εμπειρία μου, τότε προκύπτει ένα άλλο πρόβλημα: είμαι «overqualified». Και στις λίγες περιπτώσεις που κάποιος αποφασίζει να μου δώσει μια ευκαιρία, αυτή συχνά συνοδεύεται από τον κατώτατο μισθό, ανεξάρτητα από την εμπειρία που έχω αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια.
Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι τι ακριβώς πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος για να βρει μια αξιοπρεπή, φυσιολογική δουλειά.
Έχω εργαστεί σχεδόν σε όλη την ενήλικη ζωή μου. Έχω αλλάξει αντικείμενα, έχω μάθει διαφορετικές δουλειές και έχω αναλάβει ευθύνες. Δεν θεωρώ ότι έχω κάνει κάτι εξαιρετικό. Θεωρώ ότι απλώς έκανα αυτό που πρέπει να κάνει κάποιος όταν αποφασίζει να εργαστεί: να είναι συνεπής και να προσπαθεί.
Δεν ζητάω να μου χαρίσει κανείς μια θέση. Δεν ζητάω κάτι που δεν αξίζω. Θέλω απλώς να μπορώ να βρω μια δουλειά που να αξιοποιεί την εμπειρία μου και να μου προσφέρει έναν αξιοπρεπή μισθό.
Και τελικά αναρωτιέμαι: Τι πρέπει να κάνει κάποιος σήμερα για να βρει μια αξιοπρεπή, νορμάλ δουλειά σε αυτή τη χώρα;»
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr ο Β.Σ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
