Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Με απορρίπτουν από δουλειές γιατί είμαι... overqualified»
«Είμαι 36 χρονών και τους τελευταίους μήνες ψάχνω για δουλειά. Έχω πτυχίο, μεταπτυχιακό, σχεδόν δέκα χρόνια προϋπηρεσίας, ξένες γλώσσες και αρκετές επιπλέον δεξιότητες που απέκτησα όλα αυτά τα χρόνια δουλεύοντας.
Θεωρητικά, λοιπόν, βρίσκομαι σε μια ηλικία που έχω και την εμπειρία και τα προσόντα για να κάνω το επόμενο επαγγελματικό μου βήμα. Στην πράξη, όμως, αυτά ακριβώς τα προσόντα έχουν αρχίσει να λειτουργούν εναντίον μου.
Στέλνω βιογραφικά σε θέσεις για τις οποίες καλύπτω σχεδόν όλες τις απαιτήσεις. Κάποιες εταιρείες δεν απαντούν ποτέ. Με άλλες φτάνω μέχρι τη συνέντευξη και τότε ακούω την ίδια φράση: «Είστε overqualified για τη συγκεκριμένη θέση».
Στην αρχή το αντιμετώπισα σχεδόν σαν κομπλιμέντο. Μετά από αρκετές απορρίψεις κατάλαβα τι σημαίνει στην πράξη. Δεν φοβούνται ότι δεν μπορώ να κάνω τη δουλειά. Φοβούνται ότι, επειδή έχω εμπειρία, θα ζητήσω να πληρωθώ ανάλογα.
Και το πιο παράλογο είναι ότι πολλές φορές δεν έχουμε φτάσει καν στη συζήτηση για τον μισθό. Δεν έχω προλάβει να πω πόσα χρήματα ζητάω και έχει ήδη δημιουργηθεί η εντύπωση ότι θα είμαι «ακριβός».
Την ίδια στιγμή βλέπω αγγελίες που ζητούν πτυχίο, ξένες γλώσσες, πέντε ή επτά χρόνια εμπειρίας, γνώσεις διαφορετικών προγραμμάτων και έναν άνθρωπο που θα μπορεί να αναλάβει πολλές αρμοδιότητες μαζί. Όταν όμως εμφανιστεί κάποιος που πράγματι διαθέτει όλα αυτά, ξαφνικά είναι «overqualified».
Έχω αρχίσει πραγματικά να αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερο να αφαιρέσω πράγματα από το βιογραφικό μου. Να κρύψω χρόνια προϋπηρεσίας, να μην αναφέρω κάποια προσόντα, να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως λιγότερο έμπειρο απ' όσο πραγματικά είμαι.
Γιατί η αίσθηση που έχω πλέον είναι ότι αρκετές εταιρείες δεν ψάχνουν απαραίτητα τον καλύτερα καταρτισμένο εργαζόμενο. Ψάχνουν κάποιον αρκετά νέο ώστε να δεχτεί τον βασικό μισθό ή λίγα χρήματα παραπάνω, αλλά ταυτόχρονα αρκετά έμπειρο ώστε να μπορεί να κάνει τη δουλειά χωρίς ιδιαίτερη εκπαίδευση. Και εκεί αρχίζει η εργασιακή παράνοια.
Όταν είσαι 22 ή 25 χρονών, σου λένε ότι δεν έχεις αρκετή εμπειρία. Περνούν τα χρόνια, δουλεύεις, αποκτάς γνώσεις, κάνεις σεμινάρια, μαθαίνεις ξένες γλώσσες, αναλαμβάνεις περισσότερες ευθύνες και χτίζεις το βιογραφικό σου. Και όταν φτάσεις στα 35, μπορεί να ακούσεις ότι έχεις… υπερβολικά μεγάλη εμπειρία.
Μας έλεγαν χρόνια ότι πρέπει να επενδύουμε στον εαυτό μας για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας. Το κάναμε. Μόνο που κανείς δεν μας είχε πει ότι κάποια στιγμή μπορεί να γίνουμε τόσο «ανταγωνιστικοί», ώστε να μη συμφέρει να μας προσλάβουν.»
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr ο Θ.Μ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
