Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Είδα μια αγγελία για θέση πωλήτριας σε κατάστημα ρούχων. Η επιχείρηση αναζητούσε άτομο με ευχάριστη παρουσία, επικοινωνιακές δεξιότητες και διάθεση για εργασία. Έστειλα το βιογραφικό μου και, μέσα σε δύο ημέρες, επικοινώνησαν μαζί μου για να κανονίσουμε συνέντευξη.
Η πρώτη συζήτηση πήγε αρκετά καλά. Μου εξήγησαν το ωράριο, τις αρμοδιότητες και τις αποδοχές, ενώ με ενημέρωσαν ότι αναζητούσαν κάποιον που θα μπορούσε να ενταχθεί άμεσα στην ομάδα.
Λίγο πριν φύγω, όμως, μου ανακοίνωσαν ότι πριν από την πρόσληψη θα έπρεπε να περάσω από μία ημέρα δοκιμαστικής εργασίας.
«Θα έρθεις κανονικά το πρωί, θα δεις πώς λειτουργεί το κατάστημα και θα δουλέψεις μαζί με τις υπόλοιπες κοπέλες για να καταλάβουμε αν ταιριάζεις στην ομάδα», μου είπαν.
Ρώτησα αν η συγκεκριμένη ημέρα θα πληρωνόταν. Η απάντηση ήταν αρνητική. Μου εξήγησαν ότι επρόκειτο απλώς για μια δοκιμή, ώστε να διαπιστώσουν αν μπορούσα να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της θέσης.
Παρότι μου φάνηκε παράξενο, αποφάσισα να πάω, καθώς ήθελα πραγματικά τη δουλειά.
Την ημέρα της δοκιμής, όμως, δεν περιορίστηκα στο να παρακολουθώ τη λειτουργία του καταστήματος. Εξυπηρετούσα πελάτες, τακτοποιούσα ρούχα, γέμιζα τα ράφια, έλεγχα τις παραλαβές και βοηθούσα στο ταμείο υπό την επίβλεψη άλλης εργαζόμενης.
Όταν ολοκληρώθηκε η βάρδια, είχα την αίσθηση ότι είχα εργαστεί κανονικά για ολόκληρη ημέρα.
Πριν φύγω, ρώτησα πότε θα μάθαινα αν τελικά θα προχωρούσαμε σε συνεργασία. Μου είπαν ότι θα επικοινωνούσαν μαζί μου μέσα στις επόμενες ημέρες.
Πέρασε σχεδόν μία εβδομάδα χωρίς καμία ενημέρωση. Όταν αποφάσισα να τηλεφωνήσω, η απάντηση που πήρα ήταν ότι είχαν ακόμη αρκετούς υποψηφίους να αξιολογήσουν και ότι θα με ενημέρωναν εφόσον με επέλεγαν.
Το πιο απογοητευτικό δεν ήταν ότι τελικά δεν πήρα τη δουλειά. Ήταν ότι είχα αφιερώσει μία ολόκληρη ημέρα εκτελώντας κανονικά καθήκοντα, χωρίς να γνωρίζω αν υπήρχε πραγματική πρόθεση πρόσληψης.
Καταλαβαίνω ότι μια επιχείρηση θέλει να γνωρίσει τον υποψήφιο πριν αποφασίσει. Όμως άλλο πράγμα είναι μια συνέντευξη ή μια σύντομη αξιολόγηση δεξιοτήτων και άλλο να καλείται κάποιος να εργαστεί για ολόκληρη βάρδια χωρίς αμοιβή.
Αναρωτιέμαι τελικά πόσοι υποψήφιοι περνούν από την ίδια διαδικασία και πόσες «δοκιμαστικές ημέρες» χρειάζεται να κάνει κάποιος μέχρι να βρει μια θέση εργασίας.»
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr η Τ.Π.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!