Μια κομβική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών φέρνει στο επίκεντρο τις καθυστερήσεις στην ελληνική Δικαιοσύνη, επιδικάζοντας 3.000 ευρώ ως δίκαιη ικανοποίηση σε πολίτη λόγω καθυστέρησης πρωτόδικης ποινικής υπόθεσης άνω των πέντε ετών.
Η υπόθεση ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2019, όταν η αιτούσα υπέβαλε έγκληση για ψευδή κατάθεση και ηθική αυτουργία σε απειλή.
Η διαδικασία εξελίχθηκε σε μακρύ δικαστικό “μαραθώνιο”, με:
-
Προκαταρκτική εξέταση διάρκειας πάνω από 3,5 χρόνια
-
Κύρια διαδικασία στο ακροατήριο με διαδοχικές αναβολές
Η πρωτόδικη απόφαση εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2024, καθιστώντας τη χρονική διάρκεια υπερβολική για απλή υπόθεση.
Η Πρωτοδίκης Ιωάννα Κρουσανιωτάκη τόνισε ότι η υπόθεση ήταν απλή και χωρίς νομική ή πραγματική πολυπλοκότητα, γεγονός που καθιστά την καθυστέρηση αδικαιολόγητη.
Το Δικαστήριο επισήμανε ότι η ευθύνη ανήκει στο κράτος, λόγω:
-
Διακοπών συνεδριάσεων λόγω ωραρίου των γραμματέων
-
Καθυστερήσεων από αποχές δικηγόρων
Ο πολίτης δεν πρέπει να επωμίζεται τις οργανωτικές αδυναμίες του κράτους και έχει το δικαίωμα ταχείας έννομης προστασίας.
Η σημασία της δημοσιονομικής κατάστασης
Η απόφαση πρωτοπορεί συνδέοντας το ύψος της αποζημίωσης με την οικονομική κατάσταση της χώρας.
-
Το Δικαστήριο έλαβε υπόψη ότι η Ελλάδα έχει βγει από τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής
-
Παρά τις επιπτώσεις της πανδημίας και του πληθωρισμού, η δημοσιονομική σταθερότητα συνεκτιμήθηκε για τον καθορισμό του ποσού
Το ποσό των 3.000 ευρώ είναι άμεσα εισπρακτέο και δεν υπόκειται σε ένδικα μέσα.
Ο δικηγόρος Βασίλειος Σωτηρόπουλος δήλωσε:
«Η απόφαση 1695/2026 έκρινε ότι η χρονική απόσταση από την κατάθεση της μήνυσης μέχρι την πρωτόδικη καταδίκη υπερέβη την εύλογη διάρκεια της δίκης.
Για πρώτη φορά το Δικαστήριο έλαβε υπόψη τη βελτίωση της δημοσιονομικής κατάστασης μετά την έξοδο από τα μνημόνια για τον καθορισμό της αποζημίωσης.
Παρά τη θετική αυτή εξέλιξη, τα ελληνικά δικαστήρια εξακολουθούν να αποκλίνουν από τα πρότυπα του ΕΔΔΑ, που καθιερώνει αποζημίωση 1.000 ευρώ ανά έτος καθυστέρησης».
Η απόφαση 1695/2026 αναδεικνύει:
-
Τις διαχρονικές καθυστερήσεις στην ελληνική Δικαιοσύνη
-
Την ευθύνη του κράτους για οργανωτικά κενά
-
Την πρωτοποριακή σύνδεση αποζημίωσης με δημοσιονομική κατάσταση, ανοίγοντας δρόμο για μελλοντικές διεκδικήσεις πολιτών.
