«Λευτεριά, για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί. Τώρα σίμωσε και κλάψε εις του Μπάιρον το κορμί...». Ο Διονύσιος Σολωμός του αφιέρωσε ένα επικό – υπέροχο ποίημα, Την «Ωδή εις τον θάνατο του Λόρδου Μπάιρον». Από το πολιορκημένο Μεσολόγγι ακούστηκαν 37 κανονιοβολισμοί, μόλις ο ήλιος ανέτειλε, όσα και τα χρόνια του… Η Ελλάδα τον τίμησε με την αιώνια ευγνωμοσύνη της. Ένα από τα ωραιότερα αγάλματα της Αθήνας (στο Ζάππειο, στο σημείο όπου η λεωφόρος Αμαλίας συναντάει τη λεωφόρο Όλγας) τον αναπαριστά στα γόνατα της Ελλάδας… Το όνομα του δόθηκε και στο συνοικισμό προσφύγων, που ιδρύθηκε στην Αθήνα, πάνω από το Παγκράτι: Είναι ο Λόρδος Βύρων!
