Μια ασυνήθιστη δικαστική απόφαση στην Ισπανία φέρνει συζητήσεις γύρω από την παρακολούθηση της εργασιακής δραστηριότητας των υπαλλήλων.
Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας δημόσιος υπάλληλος κατηγορήθηκε από την υπηρεσία του για «συστηματική τεμπελιά» και υπερβολική προσωπική χρήση του διαδικτύου κατά τις ώρες εργασίας. Παρά τα ευρήματα του εσωτερικού ελέγχου, που έδειξαν ότι μέσα σε δύο μήνες είχε επισκεφθεί πάνω από 1.000 ιστοσελίδες μη σχετιζόμενες με τα καθήκοντά του, ο εργαζόμενος κατάφερε να δικαιωθεί δικαστικά.
Ο συνολικός χρόνος που αφιερώθηκε στο διαδίκτυο υπολογίστηκε στις 57 ώρες, γεγονός που είχε οδηγήσει σε άμεση καταγγελία της σύμβασής του τον Σεπτέμβριο του 2024. Ωστόσο, το δικαστήριο αναγνώρισε παρατυπίες στη διαδικασία απόλυσης και επιδίκασε στον υπάλληλο αποζημίωση ύψους 40.000 ευρώ.
Η υπόθεση αναδεικνύει την ευαίσθητη ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο της παραγωγικότητας και τα εργασιακά δικαιώματα των υπαλλήλων, ανοίγοντας τη συζήτηση για τα όρια της παρακολούθησης στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Γιατί οι δικαστές «άδειασαν» την εταιρεία
Ο εργαζόμενος είχε ενημερωθεί ρητά πως ο εξοπλισμός προορίζεται αποκλειστικά για επαγγελματική χρήση, ωστόσο το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας που εκδίκασε την έφεση είχε διαφορετική άποψη. Το σκεπτικό της απόφασης εστιάζει στη δυσαναλογία μεταξύ της παράβασης και της ποινής, κρίνοντας πως η απόλυση ήταν το πλέον ακραίο και μη δικαιολογημένο μέτρο.
Σύμφωνα με τους δικαστές:
- Το ισχύον συλλογικό πλαίσιο του κλάδου χαρακτηρίζει την προσωπική χρήση του ίντερνετ ως «σοβαρό» αλλά όχι ως «εξαιρετικά σοβαρό» παράπτωμα. Συνεπώς, η εταιρεία όφειλε να επιβάλει ηπιότερες πειθαρχικές κυρώσεις και όχι την έσχατη λύση της απόλυσης.
- Η επιχείρηση απέτυχε να αποδείξει ότι η συμπεριφορά του υπαλλήλου προκάλεσε πραγματική οικονομική ζημιά, απώλεια πελατείας ή σοβαρή καθυστέρηση σε κρίσιμα projects.
- Δεν προσκομίστηκαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο υπάλληλος υστερούσε σε παραγωγικότητα συγκριτικά με τους υπόλοιπους συναδέλφους του.
Επαναπρόσληψη ή 40.000 ευρώ στο χέρι
Η απόφαση-καταπέλτης υποχρεώνει πλέον τον εργοδότη σε ένα δύσκολο δίλημμα: είτε να δεχθεί τον υπάλληλο πίσω στο γραφείο του (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το κλίμα στην ομάδα), είτε να καταβάλει την αποζημίωση των 40.000 ευρώ.
Η υπόθεση αυτή αποτελεί πλέον δεδικασμένο, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στις διοικήσεις των εταιρειών: ο έλεγχος του ωραρίου και της ψηφιακής δραστηριότητας πρέπει να κινείται αυστηρά εντός των προβλεπόμενων κανονισμών, καθώς η αυθαιρεσία στην επιβολή ποινών μπορεί να κοστίσει πολύ ακριβά.
