Ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στρέφει τα πυρά του κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη, επικρίνοντας τους κυβερνητικούς χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά, με φόντο τη ρηματική διακοίνωση της Γαλλίας προς την Τουρκία για τις έρευνες που αφορούν την ηλεκτρική διασύνδεση.
Ο Αντώνης Σαμαράς κάνει λόγο για «πολιτική κατευνασμού» και «μυστική διπλωματία», ενώ θέτει έξι ερωτήματα σχετικά με το εάν υπήρξε ελληνική συναίνεση στην ενημέρωση της τουρκικής πλευράς. Παράλληλα, προειδοποιεί για τον κίνδυνο δημιουργίας «Πρεσπών του Αιγαίου».
Η δήλωση του Αντώνη Σαμαρά
Στις 25 Οκτωβρίου προειδοποίησα για τις δυσμενείς συνέπειες της αποδοχής του Τουρκικού αιτήματος για "ενημέρωση".
Δυστυχώς η κυβέρνηση επέλεξε την πολιτική του κατευνασμού.
Έτσι, προκύπτουν τα εξής ερωτήματα:
- Πρώτον, ποιος, από πότε, πως, και με ποιανού την εντολή έδωσε στη Γαλλία το δικαίωμα να προβεί σε ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία για λογαριασμό της Ελλάδας;
- Δεύτερον, ποιος, πότε και γιατί συμφώνησε με το περιεχόμενο της ρηματικής διακοίνωσης;
- Τρίτον, γιατί το Γαλλικό σκάφος δεν απέπλεε μέχρι να ενημερωθεί η Τουρκική πλευρά;
- Τέταρτον, εφόσον η Τουρκία ενημερώθηκε από τη Γαλλία, τότε η κάθε NAVTEX τι ρόλο παίζει;
- Πέμπτον, εάν όλα τα παραπάνω έγιναν εν αγνοία της Ελλάδας, τότε γιατί δεν κάναμε διάβημα εναντίον της Γαλλίας και δεν αναστείλαμε την άδεια στην Γαλλική εταιρεία;
- Έκτον, αφού δεχόμαστε ότι η Τουρκία έχει δικαίωμα να “ενημερώνεται”, από εδώ και πέρα θα ζητάμε κι εμείς “ενημερώσεις” για αντίστοιχες ενέργειες της Τουρκίας;
Η μυστική διπλωματία Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη μας οδηγεί σε νέα Μαδρίτη κι Ελσίνκι και σε νέα Ίμια. Διπλωματία που μετέτρεψε ακόμα και τους συμμάχους μας σε “Πόντιους Πιλάτους”.
Η εκχώρηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας σε τρίτους, το γκριζάρισμα ελληνικών περιοχών και η ανοχή στην επιβολή τετελεσμένων από την Τουρκία, είναι οι “Πρέσπες του Αιγαίου”.
Όσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί την Αμαρτία να την βαφτίσει Αρετή, ο ελληνικός λαός δεν δέχεται τέτοια “ανοσιουργήματα”.
Μιλήσαμε πολλοί.
Αλλοίμονο σ’ αυτούς που δεν ακούνε...
