Αιχμηρή ήταν η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού, μία ημέρα μετά το εκτεταμένο μπλακ άουτ στο FIR Αθηνών, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα σοβαρές καθυστερήσεις και μεγάλη ταλαιπωρία για χιλιάδες επιβάτες, ενώ προκάλεσε εικόνες γενικευμένης αναστάτωσης στα αεροδρόμια της χώρας.
Η κ. Καρυστιανού συνέδεσε τη χθεσινή δυσλειτουργία στον εναέριο χώρο με τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, ασκώντας σφοδρή κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς στον τομέα των μεταφορών. «"Τέμπη"» και στον αέρα; Οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων στα αεροδρόμια για τον κίνδυνο ενός νέου αεροπορικού δυστυχήματος πληθαίνουν. Η κυβέρνηση, ωστόσο, επιμένει στην ίδια τακτική που ακολούθησε και στους σιδηροδρόμους: αγνοεί επιδεικτικά τους ειδικούς», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Όπως επισημαίνει, η κατάσταση αυτή καλλιεργεί ένα διαρκές αίσθημα ανασφάλειας, ενώ εκθέτει διεθνώς τη χώρα και τη φέρνει αντιμέτωπη με οικονομικές και νομικές συνέπειες.
Στο ίδιο πλαίσιο, κάνει λόγο για μια πολιτική επιλογή που, όπως υποστηρίζει, οδηγεί σε διασυρμό της Ελλάδας και σε επαναλαμβανόμενες κρίσεις στις μεταφορικές υποδομές, αντί για ουσιαστικές λύσεις και πρόληψη. Παράλληλα, θέτει δημόσια το ερώτημα μέχρι πότε η κοινωνία θα παραμένει παθητικός παρατηρητής τέτοιων γεγονότων, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο μιας νέας τραγωδίας εάν δεν υπάρξει άμεση παρέμβαση.
Ολόκληρη η ανάρτηση
«"Τέμπη"» και στον αέρα; Οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων στα αεροδρόμια για τον κίνδυνο ενός νέου αεροπορικού δυστυχήματος πληθαίνουν. Η κυβέρνηση, ωστόσο, επιμένει στην ίδια τακτική που ακολούθησε και στους σιδηροδρόμους: αγνοεί επιδεικτικά τους ειδικούς.
Αυτή η στάση αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όταν η αδιαφορία συστηματοποιείται, τα δυστυχήματα παύουν να είναι «ατυχείς στιγμές» και γίνονται προδιαγεγραμμένα εγκλήματα. Ακόμα και μετά την τραγωδία των Τεμπών, η επικοινωνιακή γραμμή παραμένει η ίδια: «συμβαίνουν παντού αυτά». Μια κυνική παραδοχή που παίζει με τη λογική και κυρίως με τη ζωή μας.
Το πιο εξοργιστικό; Προτιμούν το κλίμα ανασφάλειας στις μεταφορές, τον διεθνή διασυρμό, τα πρόστιμα και τις νομικές εμπλοκές της χώρας από το να εκσυγχρονίσουν τον εξοπλισμό και να εφαρμόσουν τους Κανόνες Ασφαλείας. Αποδεικνύουν άλλη μία φορά ότι οι έννοιες της ευσυνειδησίας και του κοινού καλού, τους είναι προφανώς άγνωστες. Για πόσο ακόμα θα παραμένουμε αδρανείς θεατές; Μέχρι να υποστούμε την επόμενη τραγωδία; Όχι! Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, να αξιώσουμε σεβασμό και να κατακτήσουμε το όραμα ενός πραγματικού Κράτους Δικαίου.»
