Για πρώτη φορά μέσα από τη φυλακή, ο καταδικασμένος για τη δράση της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, Δημήτρης Κουφοντίνας, μίλησε δημόσια στο ντοκιμαντέρ «Φάκελος 17Ν» του Αλέξη Παπαχελά, επιχειρώντας να περιγράψει, μέσα από τη δική του οπτική, τη διαδρομή που τον οδήγησε στην ένταξη στην οργάνωση και στη συμμετοχή σε δολοφονικές επιθέσεις.
Ο Κουφοντίνας, γνωστός με το ψευδώνυμο «Λουκάς», τοποθετεί το ιδεολογικό του σημείο καμπής στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου, υποστηρίζοντας ότι η γενιά του πίστεψε πως οι στόχοι εκείνης της περιόδου δεν μπορούσαν να επιτευχθούν με ειρηνικά μέσα. Στο ίδιο πλαίσιο αναφέρθηκε στην επιρροή που άσκησαν πάνω του τα λόγια του Τσε Γκεβάρα, κάνοντας λόγο για τη «συνέπεια λόγων και πράξεων» που, όπως ανέφερε, τον ενέπνευσε.
Από τη Μεταπολίτευση στη 17Ν
Περιγράφοντας τα πρώτα του πολιτικά βήματα μετά τη Μεταπολίτευση, σημείωσε ότι, όπως πολλοί νέοι της εποχής, βρέθηκε κοντά στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο εκείνη την περίοδο προέβαλλε συνθήματα για αυτοδιαχείριση και απομάκρυνση των ξένων βάσεων. Ωστόσο, κατά τη δική του εκδοχή, η πορεία αυτή δεν είχε συνέχεια, καθώς ακολούθησε «άλλους δρόμους» που τον οδήγησαν τελικά στην ένταξη στη 17Ν.
Ο ίδιος αναφέρθηκε ακόμη στο 1976, όταν, όπως είπε, άκουσε για πρώτη φορά το όνομα της οργάνωσης μετά τη δολοφονία του βασανιστή της χούντας Ευάγγελου Μάλλιου, περιγράφοντας το κλίμα της εποχής και τις συζητήσεις που ακολούθησαν.
Η χαμένη ευκαιρία σύλληψης
Στο ντοκιμαντέρ μίλησε και ο πρώην επικεφαλής της Αντιτρομοκρατικής, Φώτης Παπαγεωργίου, αποκαλύπτοντας ότι το όνομα του Κουφοντίνα είχε απασχολήσει τις Αρχές ήδη από το 1985, με αφορμή βομβιστική επίθεση σε υποκατάστημα της Citibank στην Αθήνα.
Σύμφωνα με την αφήγησή του, το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε στην επίθεση ανήκε στον πατέρα του Κουφοντίνα. Παρά την ταυτοποίηση, η ειδοποίηση προς την οικογένεια για να παρουσιαστεί στις Αρχές φέρεται να οδήγησε στην εξαφάνισή του και στο οριστικό πέρασμά του στην παρανομία.
Πολιτική πόλωση και θεωρίες συνωμοσίας
Η δράση της 17Ν συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια με επιθέσεις, ληστείες και στοχευμένες δολοφονίες, με πιο χαρακτηριστική εκείνη του Παύλου Μπακογιάννη το 1989, σε μια περίοδο έντονης πολιτικής πόλωσης που συνδέθηκε με το σκάνδαλο Γιώργος Κοσκωτάς και το λεγόμενο «βρώμικο ’89».
Το κλίμα της εποχής ευνόησε και την ανάπτυξη θεωριών συνωμοσίας, με φήμες περί πολιτικής κάλυψης της οργάνωσης να διακινούνται δημόσια. Σε κάποια φάση είχε διατυπωθεί υπόνοια περί εμπλοκής πολιτικών προσώπων, με τον Ανδρέα Παπανδρέου να έχει αναφερθεί εμμέσως στο όνομα του πανεπιστημιακού Γιάννη Τσεκούρα, υπόθεση που ουδέποτε επιβεβαιώθηκε.
