Η λέξη «αλαμπουρνέζικα» είναι ευρέως γνωστή στην καθημερινή γλώσσα και χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι ακατανόητο, ασυνάρτητο ή γραμμένο σε γλώσσα που δεν βγάζει νόημα. Συχνά έχει σκωπτικό χαρακτήρα και συνοδεύει λόγο ή κείμενο που προκαλεί σύγχυση στον αναγνώστη ή τον ακροατή.
Αν και η σημασία της λέξης είναι σαφής, η ετυμολογία της παραμένει αντικείμενο συζήτησης. Οι πρώτες καταγεγραμμένες αναφορές εντοπίζονται ήδη στα μέσα του 19ου αιώνα. Συγκεκριμένα, στο «Λεξικόν ελληνικόν και γαλλικόν» του Σκαρλάτου Βυζάντιου (1846), η γαλλική λέξη baragouinage αποδίδεται ως «σολοικοβάρβαρος και ακατανόητος ομιλία, κοινώς αλαμπουρνέζικα», γεγονός που δείχνει ότι ο όρος ήταν ήδη διαδεδομένος στον προφορικό λόγο.
Σύμφωνα με τις πιο αποδεκτές ερμηνείες, η λέξη προέρχεται από τα ιταλικά. Το Λεξικό Μπαμπινιώτη θεωρεί πιθανή την προέλευση από τη φράση alla burla, που σημαίνει «στα αστεία» ή «στην πλάκα», σε συνδυασμό με την κατάληξη -έζικα, η οποία χρησιμοποιείται για να δηλώσει γλώσσες ή ιδιώματα. Αντίστοιχα, το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής και το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών παραπέμπουν στη φράση alla burlesca, δηλαδή «με παιχνιδιάρικο ή σατιρικό ύφος».
Από αυτές τις ιταλικές φράσεις προκύπτει εύκολα ένας τύπος όπως «αλαμπουρλέζικα», ο οποίος με φωνητική αλλοίωση εξελίχθηκε σε «αλαμπουρνέζικα». Η σημασιολογική μετάβαση από το αστείο και το παιγνιώδες στο ασυνάρτητο και το ακατανόητο θεωρείται απολύτως φυσική, καθώς η απόσταση ανάμεσα στη σκόπιμη αστειότητα και τη γλωσσική σύγχυση είναι μικρή.
Παρά τις επιμέρους εναλλακτικές θεωρίες, η ιταλική προέλευση από το alla burla ή το alla burlesca θεωρείται σήμερα η πιο πειστική εξήγηση για μια λέξη που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως, ακόμη και στην ψηφιακή εποχή.
