Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
Πριν από μερικούς μήνες έψαχνα δουλειά και είδα μια αγγελία για θέση πωλητή σε γνωστή εταιρεία. Οι αποδοχές φαίνονταν ικανοποιητικές, η αγγελία ήταν καλογραμμένη και αποφάσισα να στείλω βιογραφικό.
Λίγες ημέρες αργότερα δέχθηκα τηλεφώνημα για συνέντευξη. Η συζήτηση κύλησε ομαλά και στο τέλος ο υπεύθυνος μού είπε ότι η εταιρεία ενδιαφέρεται να προχωρήσει μαζί μου.
Εκεί που πίστευα ότι θα μιλούσαμε για τη σύμβαση και την ημερομηνία έναρξης, ήρθε η έκπληξη.
Μου εξήγησαν ότι όλοι οι νέοι εργαζόμενοι περνούν από ένα «ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης» το οποίο, όπως είπαν, αποδεικνύει τη σοβαρότητα του υποψηφίου. Το πρόγραμμα διαρκούσε δύο εβδομάδες και κόστιζε 180 ευρώ.
Στην αρχή νόμιζα ότι είχα καταλάβει λάθος. Ρώτησα αν το ποσό παρακρατείται από τον πρώτο μισθό ή αν επιστρέφεται μετά την πρόσληψη.
Η απάντηση ήταν αρνητική.
«Είναι συμμετοχή του υποψηφίου στην επαγγελματική του εξέλιξη», μου είπαν.
Όταν εξέφρασα την απορία μου για το γιατί ένας εργαζόμενος πρέπει να πληρώνει για να εργαστεί, μου εξήγησαν ότι «όσοι δεν είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν στον εαυτό τους συνήθως δεν ταιριάζουν στη φιλοσοφία της εταιρείας».
Η συζήτηση έγινε ακόμη πιο παράξενη όταν έμαθα ότι η πληρωμή δεν εγγυόταν την πρόσληψη. Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης θα ακολουθούσε αξιολόγηση και μόνο όσοι κρίνονταν κατάλληλοι θα συνέχιζαν.
Με λίγα λόγια, κάποιος θα μπορούσε να πληρώσει, να παρακολουθήσει το πρόγραμμα και τελικά να μη δουλέψει ποτέ εκεί.
Ευγενικά αρνήθηκα και αποχώρησα από τη διαδικασία.
Το αναφέρω γιατί μέχρι τότε πίστευα ότι οι εταιρείες πληρώνουν για να εκπαιδεύσουν τους εργαζομένους τους και όχι το αντίστροφο. Ίσως να είμαι παλιομοδίτης, αλλά εξακολουθώ να θεωρώ ότι μια πρόσληψη πρέπει να ξεκινά με σύμβαση εργασίας και όχι με... δίδακτρα.
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr η Μ.Μ.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας.
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
