Πίσω από τους αριθμούς της τραγωδίας στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα βρίσκονται πέντε ζωές γεμάτες αγώνα, ευθύνη και καθημερινή προσφορά στις οικογένειές τους. Μητέρες, γιαγιάδες και σύζυγοι που δούλευαν στη νυχτερινή βάρδια για να τα βγάλουν πέρα, να στηρίξουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους ή να συμπληρώσουν τα απαραίτητα ένσημα για τη σύνταξη. Οι προσωπικές ιστορίες της Έλενας, της Βασιλικής, της Βούλας, της Αναστασίας και της Αγάπης αποτυπώνουν το ανθρώπινο βάρος πίσω από την ανείπωτη απώλεια.
Η Αγάπη που μετρούσε αντίστροφα για τη σύνταξη
Η Αγάπη Μπουνόβα ήταν η τελευταία από τις εργαζόμενες που εντοπίστηκε νεκρή. Εργαζόταν επί χρόνια στη βιομηχανία και, σύμφωνα με τους συγχωριανούς της, είχε επιστρέψει από τη Γερμανία για να ζήσει πιο κοντά στην οικογένειά της.
«Ήταν μια οικογένεια πολύ αγαπητή στο χωριό. Δούλευαν κάμποσα χρόνια στη Γερμανία και ήρθαν στο χωριό να φτιάξουν ένα σπίτι. Η Αγάπη 15 χρόνια δούλευε στη Βιολάντα, ήθελε έναν χρόνο να βγει στη σύνταξη και τη βρήκε το μοιραίο» είπε στην ΕΡΤ ο πρόεδρος του Μεγαλοχωρίου Τρικάλων στο οποίο ζούσε η άτυχη γυναίκα.
Για τη ζωή της καθημερινότητας, ο ίδιος πρόσθεσε: «Από ό,τι ακούω ήταν ευχαριστημένη, ζήτησε να δουλεύει νύχτα γιατί ήθελε την ημέρα να πάει τα εγγόνια στο σχολείο. Ο γιος της και η νύφη της εργαζόταν και η κόρη της ήταν διορισμένη στη Ναύπακτο. Ο σύζυγός της είχε βουλκανιζατέρ και έφευγε και αυτός πρωί-πρωί από το σπίτι».
Η Αναστασία που γύρισε από τη Γερμανία για να συμπληρώσει ένσημα
Η 56χρονη Αναστασία Νάσιου είχε επιστρέψει μόλις πριν από λίγους μήνες στην Ελλάδα, έπειτα από δεκαετίες εργασίας στη Γερμανία. Αναζητούσε δουλειά για να εξασφαλίσει τα τελευταία ένσημα πριν από τη συνταξιοδότηση.
«Το κορίτσι μου... το κορίτσι μου» λέει κλαίγοντας η μητέρα της περιγράφοντας ότι «είχαμε μιλήσει την Κυριακή και μου είχε πει να πάει στη Βιολάντα να κόψει την πίτα και της είπα "να περάσεις καλά».
Ο πατέρας της περιέγραψε τη διαδρομή της: «Η Αναστασία δούλευε από το 1989 στη Γερμανία, πήρε σύνταξη ο σύζυγός της και ήρθε μαζί του. Τη δουλειά που έκανε στη Γερμανία την έκανε και εδώ, γι' αυτό και την προσέλαβαν αμέσως».
Για τη νυχτερινή εργασία της, σημείωσε: «ήταν νέα, είχε προσληφθεί το καλοκαίρι, έκανε υπομονή για το μεροκάματο μέχρι να συμπληρώσει τα ένσημα».
Από την πλευρά της τοπικής κοινωνίας, η πρόεδρος του χωριού της τόνισε: «Ήταν μια αγαπητή γυναίκα, έψαχνε μεροκάματο, ήταν χρόνια στη Γερμανία, ήθελε να επιστρέψει στον τόπο κοντά στη μάνα τον πατέρα τον άνδρα της, το αγαπούσε το χωριό, ήθελε να επιστρέψει. Είχε τρία παιδιά, τρία αγόρια, ο σύζυγος είχε βγει σε σύνταξη και τον ακολούθησε στο χωριό. Δούλευε νύχτα γιατί την ημέρα ήθελε να απολαμβάνει το χωριό, τις δουλειές, τους γονείς, τα παιδιά της».
Και πρόσθεσε: «Έχει 6 μήνες που εργαζόταν στο εργοστάσιο. Έψαχνε δουλειά για να έχει ένσημο, να τα συμπληρώσει και να βγει στη σύνταξη».
Η Βασιλική που άλλαξε επάγγελμα για την οικογένεια
Η Βασιλική Σκαμπαρδώνη άφησε πίσω της δύο μικρά παιδιά. Η νυχτερινή βάρδια ήταν για εκείνη τρόπος να μπορεί να βρίσκεται δίπλα τους την ημέρα.
«Δούλευε συνέχεια νύχτα για να είναι το πρωί μαζί με τα παιδιά της» είπε για την άτυχη γυναίκα ο πρόεδρος του χωριού Φιλύρας, Ηλίας Κουκουτσέλος που ήταν και συμμαθητής της.
Σύμφωνα με πληροφορίες, είχε εργαστεί στο παρελθόν ως κομμώτρια, όμως οι οικονομικές ανάγκες την οδήγησαν στη βιομηχανία. Ο σύζυγός της, ήδη σημαδεμένος από παλαιότερη οικογενειακή απώλεια, καλείται πλέον να μεγαλώσει μόνος του τα δύο παιδιά τους.
Η Έλενα και η Βούλα
Η Έλενα Κατσαρού, μητέρα ενός 13χρονου αγοριού, εργαζόταν για χρόνια στο εργοστάσιο και γνώριζε καλά το περιβάλλον της δουλειάς. Εκεί, στον χώρο που αποτελούσε μέρος της καθημερινότητάς της επί μακρόν, έχασε τη ζωή της.
Βαρύ είναι το πένθος και για τη Βούλα Μπουκοβαλα, μητέρα τριών παιδιών, που βρισκόταν στην παραγωγή όταν σημειώθηκε η έκρηξη και ξέσπασε η φωτιά.
Πέντε γυναίκες με κοινό παρονομαστή την εργασία, την οικογένεια και την προσπάθεια για ένα πιο ασφαλές αύριο, έγιναν τα θύματα μιας τραγωδίας που άφησε πίσω της ορφανά παιδιά, συντετριμμένους συγγενείς και ολόκληρες τοπικές κοινωνίες βυθισμένες στο πένθος.
