Η «στραπατσάδα» προέρχεται από το ρήμα «στραπατσάρω», που σημαίνει χτυπώ, κακομεταχειρίζομαι, κάνω κάτι αγνώριστο ή άσχημο.
Η ρίζα της λέξης, όμως, δεν είναι ελληνική. Έρχεται από τα ιταλικά, συγκεκριμένα από το ρήμα strapazzare, που σημαίνει κακομεταχειρίζομαι, ταλαιπωρώ, χτυπώ άγρια. Από εκεί πέρασε στη δημώδη ελληνική, κυρίως μέσω των Επτανήσων και της ναυτικής γλώσσας, όπως πολλές ιταλικής προέλευσης λέξεις.
Πώς πήρε τη σημερινή της σημασία;
Αρχικά δήλωνε κάτι κακοχτυπημένο ή κατεστραμμένο. Με τον καιρό:
- έγινε συνώνυμο της ακαταστασίας ή της κακοφτιαγμένης κατάστασης
- και τελικά κατέληξε να σημαίνει και το γνωστό μας φαγητό:
αυγά χτυπημένα, «στραπατσαρισμένα» στο τηγάνι, δηλαδή όχι τακτοποιημένα όπως η ομελέτα.
Γι’ αυτό και η στραπατσάδα είναι νόστιμη… αλλά ποτέ «κομψή».
