Το Proson.gr παρουσιάζει τη νέα «ιστορία εργασιακής τρέλας» που περιλαμβάνεται στη νέα εβδομαδιαία στήλη της ιστοσελίδας και στην οποία οι συντάκτες αλλά και οι αναγνώστες μοιράζονται αυτό που περιγράφει ο τίτλος: Ιστορίες εργασιακής τρέλας!
Τα ονόματα των πρωταγωνιστών αλλά και των επιχειρήσεων / εταιρειών (όπου αναφέρονται) έχουν παραλλαχθεί για προφανείς λόγους, αλλά οι ιστορίες είναι... πέρα για πέρα αληθινές!
«Συνέντευξη για δουλειά με πρόσληψη... αλλά για απόλυση»
«Δεν ξέρω αν έφταιγε ο ανάδρομος Ερμής, το κάρμα ή το γεγονός ότι είχα πιει τρεις καφέδες πριν φύγω από το σπίτι, αλλά εκείνη η συνέντευξη ξεκίνησε στραβά και συνέχισε με τρόπο που μόνο σε σκετσάκι θα περίμενε κανείς.
Έφτασα 10 λεπτά νωρίτερα, όπως κάθε υποψήφιος που θέλει να δείξει ότι «το έχει». Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι είχα πάει σε λάθος κτίριο. Όχι απλώς λάθος όροφο—λάθος εταιρεία. Κάπου εκεί άρχισα να ιδρώνω με έναν τρόπο που δεν συνάδει με την έννοια «επαγγελματική πρώτη εντύπωση». Τελικά, μετά από ένα μικρό σπριντ που θα ζήλευε και αθλητής στίβου, έφτασα στο σωστό μέρος με εκείνο το χαμόγελο που προσπαθεί να πείσει ότι «όλα πάνε βάσει σχεδίου».
Κάθισα στην αίθουσα αναμονής και προσπάθησα να θυμηθώ το όνομα της εταιρείας. Δεν τα κατάφερα. Προσπάθησα να θυμηθώ τη θέση για την οποία είχα κάνει αίτηση. Εκεί τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Όταν με κάλεσαν μέσα, ένιωθα ήδη σαν να δίνω εξετάσεις σε μάθημα που δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ.
Η συνέντευξη ξεκίνησε και εγώ, αντί να παρουσιάσω τον εαυτό μου με αυτοπεποίθηση, άρχισα να μιλάω με έναν περίεργο συνδυασμό ενθουσιασμού και πανικού. Κάπου ανάμεσα στις δεξιότητές μου, ανέφερα ότι είμαι «πολύ καλός στην ομαδική μοναξιά» — ναι, ούτε εγώ ξέρω τι σημαίνει αυτό, αλλά ειπώθηκε με στόμφο. Προσπάθησα να διορθώσω την κατάσταση, αλλά κάθε νέα πρόταση έκανε τα πράγματα χειρότερα, σαν να έσκαβα μόνος μου τον λάκκο μου με επαγγελματική ευγένεια.
Σε μία στιγμή που νόμιζα ότι τα είχα δώσει όλα, μου ζητήθηκε να περιγράψω μια δύσκολη κατάσταση στη δουλειά και πώς την αντιμετώπισα. Αντί για κάτι λογικό, άρχισα να περιγράφω μια ιστορία που κατέληξε να μοιάζει περισσότερο με προσωπική εξομολόγηση παρά με επαγγελματικό παράδειγμα. Έπιασα τον εαυτό μου να κουνάει τα χέρια υπερβολικά, σαν να προσπαθούσα να σκηνοθετήσω την ίδια μου την αποτυχία.
Το αποκορύφωμα ήρθε όταν, στην προσπάθειά μου να δείξω ενδιαφέρον, έκανα ερωτήσεις. Πολλές ερωτήσεις. Πάρα πολλές. Σε ένα σημείο ένιωσα ότι είχα πάρει εγώ τη συνέντευξη και οι άλλοι απλώς απαντούσαν από ευγένεια. Κι εκεί κατάλαβα ότι κάτι είχε πάει πολύ, πολύ λάθος.
Όταν τελείωσε όλο αυτό το… καλλιτεχνικό δρώμενο, σηκώθηκα, χαμογέλασα με αξιοπρέπεια που δεν ένιωθα και έφυγα με εκείνο το ύφος του ανθρώπου που ξέρει ότι δεν θα τον καλέσουν ποτέ ξανά. Στον δρόμο για το σπίτι, αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε να αλλάξω καριέρα ή απλώς πλανήτη.
Τελικά, δεν με πήραν. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, μετά από εκείνη τη συνέντευξη, δεν είμαι σίγουρος ότι θα προσλάμβανα ούτε εγώ τον εαυτό μου.
Και κάπως έτσι έμαθα ότι, στη ζωή, δεν χρειάζεται πάντα να πετυχαίνεις—μερικές φορές αρκεί να δίνεις μια ιστορία που θα λες για χρόνια.».
Τη σημερινή ιστορία εργασιακής τρέλας έστειλε στο proson.gr ο T.M.
Τις νέες ιστορίες μπορείτε να τις βρίσκετε κάθε Δευτέρα στην αντίστοιχη στήλη: Ιστορίες εργασιακής τρέλας
Μπορείτε αν θέλετε να μας στείλετε και εσείς στο e-mail: [email protected], ιστορίες εργασιακής τρέλας που έχετε βιώσει για να τις δημοσιεύσουμε!
