Η φορολογική κατοικία δεν καθορίζεται μόνο από το πού εργάζεται κάποιος ή από διοικητικά έγγραφα, αλλά από το σύνολο της πραγματικής του ζωής.
Όσοι εργάζονται στο εξωτερικό πρέπει να οργανώνουν από την αρχή τη φορολογική τους εικόνα, καθώς οι καθημερινές κινήσεις, οι οικονομικές δραστηριότητες και τα αποδεικτικά στοιχεία είναι αυτά που καθορίζουν τελικά την κατοικία για φορολογικούς σκοπούς. Διαφορετικά, υπάρχει κίνδυνος αναδρομικών φόρων, προσαυξήσεων και προστίμων, ακόμη και χρόνια μετά.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας ξεκαθαρίζει ότι οι βεβαιώσεις προξενικών αρχών, τα πιστοποιητικά υπηρεσίας ή έγγραφα εργοδοτών δεν αρκούν για να αποδείξουν φορολογική κατοικία εκτός Ελλάδας.
Οι αρχές εξετάζουν αν έχει μεταφερθεί ουσιαστικά το «κέντρο ζωής» στο εξωτερικό, δηλαδή:
-
Αν υπάρχει μόνιμη κατοικία εκτός Ελλάδας
-
Αν η καθημερινή διαβίωση γίνεται στο εξωτερικό
-
Αν η οικογένεια ζει εκεί
-
Αν η εργασία και οι κύριες πηγές εισοδήματος βρίσκονται εκτός Ελλάδας
-
Αν οι βασικές οικονομικές σχέσεις έχουν απομακρυνθεί από την Ελλάδα
Η σημασία των τραπεζικών λογαριασμών
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στους τραπεζικούς λογαριασμούς. Σε έναν έλεγχο, μη αιτιολογημένες καταθέσεις μπορεί να θεωρηθούν εισόδημα και να φορολογηθούν.
Δεν αρκεί ένας γενικός ισχυρισμός ότι τα χρήματα προέρχονται από εργασία στο εξωτερικό ή από παλαιότερα εισοδήματα. Για κάθε ποσό απαιτούνται συγκεκριμένα στοιχεία που να αποδεικνύουν την ακριβή προέλευση.
Η νομολογία του ΣτΕ στέλνει σαφές μήνυμα: δεν μπορεί κανείς εκ των υστέρων να «καλύψει» τη φορολογική του εικόνα με απλά έγγραφα.
Εάν η αλλαγή της φορολογικής κατοικίας δεν γίνει σωστά και έγκαιρα, με πλήρη τεκμηρίωση, υπάρχει ο κίνδυνος ο φορολογούμενος να θεωρηθεί φορολογικός κάτοικος Ελλάδας ακόμη και για παλαιά έτη.
